ไปไม่กลับ หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี หนีไม่พ้น

   ไปไม่กลับ  คือลับล่วง  วัฏวน
แต่ฝูงชน  น้อยนัก  จักได้ผ่าน
ถึงแดนสุข  พ้นทุกข์  แสนสำราญ
คือนิพพาน  น้อยผู้  รู้คุณค่า


    หลับไม่ตื่น  ด้วยโมหะ  เป็นพลัง
เป็นเครื่องขัง  ฝูงสัตว์  ในวัฎฎา
ให้หลับอยู่  ด้วยกิเลส  นิทรา
น้อยผู้นา  หมั่นฝึกจิต  เป็นกิจกรรม
   
    ฟื้นไม่มี  ได้แก่ชน  คนเกียจคร้าน
วางกิจการ  ทุกอย่าง  ทางโลก-ธรรม
แม้ชีวิต  ตั้งร้อยปี  มีแต่ช้ำ
ตรงตามคำ  พุทธา  ตรัสปราศรัย


    คนเกียจคร้าน  ย่อหย่อน  อ่อนแอจิต
ถึงชีวิต  ร้อยปี  ดีตรงไหน
คนขยัน  หมั่นคง  ดำรงวัย
วันหนึ่งได้  คุณค่า  มากกว่าหลาย


    หนีไม่พ้น  ค้นหา  ด้วยตามอง
ใช้จิตตรอง  เห็นสู่  อยู่สามหมาย
คือ “ชรา-  พยาธิ-  มีอีกตาย”
สัตว์โลกหลาย  ใครสิ  จะหนีพ้น


    ปริศนานี้  วิจัยไว้  ให้เป็นธรรม
คงเป็นคำ  ผู้รู้ทัน  อนันตผล
ลิขิตไว้  เพื่อได้  ใช้เตือนตน
สร่างมืดมน  งดงมงาย  ก่อนตายเอย


    พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ