ปทุมํ ยถา โกกนุทํ สุคนฺธํ
ปาโต สิยา ผลฺลมวิตคนฺธํ
อฺงคีรสํ ปฺสส วิโรจมานํ
ตปฺน ตมาทิจฺจ มิวฺนตลิเขฯ
เธอจงดูพระศักยมุนีอังคีรส
ผู้มีพระรัศมีแผ่ซ่าน ออกจากพระวรกาย
มีพระบวรพักตร์อันเบิกบาน ปานหนึ่งว่า
ดอกบัวชื่อ โกกนุท มีกลิ่นหอม
ย่อมขยายกลีบแล้วบานในตอนเช้า
มีกลิ่นเรณูไม่จางหาย
พระองค์ท่านยิ่งรุ่งเรืองไพโรจน์
ดุจดวงอาทิตย์อันส่องสว่าง
แผดแสงอยู่กลางท้องฟ้าฉะนั้น
(พระมหาปันถก เสนอให้พระจุลปันถก
ท่องจำแต่ท่านท่องเท่าไรก็ไม่จำ
สุดท้ายพระพุทธเจ้ามอบคาถาบทใหม่
ท่านจำได้แต่คาถาของพระพุทธเจ้า
ที่ให้ท่านท่องจำและลูบผ้าไปเรื่อยว่า
ระโชหะระณัง ระชังหะระติ
ความกำหนัดย้อมใจ ย่อมนำสัตว์โลกไปสู่วัฎฎสงสาร หาที่สุดไม่ได้
พระมหาผ่อง สุปญฺโญ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น