ขออภัย วิจัยโดยธรรม

พระเจ้าที่แท้
ได้แก่ธรรมชาติ  ธรรมชาตินั่นแหละ  ได้แก่พระธรรม

พระธรรมที่แท้
ได้แก่สุญญตา (ว่าง)  เป็นธรรมชาติว่างเปล่าจากความหมาย
แห่งความเป็นตัวตนอยู่ชั่วอนันตกาล  เป็น  “ ตถะตา “ คือเป็นเช่นนั้นเอง

เมื่อไม่กระทำชั่ว  ไม่ต้องกลัวพระเจ้าจะลงโทษ
เมื่อไม่กระทำดี  พระเจ้าหมดวิถีจะช่วยโปรด
พระเจ้าปางสาปแช่ง  เกิดจากพลังแรงของการกระทำชั่ว
พระเจ้าปางอวยพร  เกิดจากผลสะท้อนของการกระทำดี
คิดชั่ว-พูดชั่ว-ทำชั่ว  นั่นแหละตัวพระเจ้าปางสาปแช่ง
คิดดี-พูดดี-ทำดี  นั่นสิ  พระเจ้าปางอวยพร
อาการ คิด-พูด-ทำ  พึงสำคัญหมายว่า  นั่นแหละตัว
ทุกฝ่าย  ธรรมชาติ

ทุกสิ่งทุกอย่าง  ตลอดจนพระเจ้าทุก ๆ ปาง
เกิดจากการสร้างของธรรมชาติ
เพียงแต่อ้อนวอน  อย่าหวังว่าจะได้รับพรจากพระเจ้า
ผู้ถึงพระเจ้าที่แท้  รู้ที่เลิก  “ เห็นแก่ตนจัด “
เคารพหวังดีต่อพระเจ้า  อย่าใช้เป็นเพียงเสาราวตากผ้า (เพื่อหากิน)
หวังอิงอาศัย  แต่ไม่สนใจเคารพพระเจ้า
นั่นแหละใช้เป็นเสาราวตากผ้า

เคารพพระเจ้าโดยงมงาย
มักถูกไหว้เสาราวตากผ้าของประชาอิ่งศาสน์
ภาษาคน  พุทธไม่มีพระเจ้า 
แต่ภาษาธรรม  พุทธมีพระเจ้า  ซึ่งได้แก่ธรรมชาติ

ธรรมชาตินั่นแหละได้แก่  พระธรรม 
พระธรรมนั่นแหละพระเจ้าจริงแท้ ๑๐๐%

พระเจ้าของผู้เข้าไม่ถึงศาสน์  ยังเป็นตัวบุคคล (แม้อยู่สวรรค์)
ตัวบุคคล  ยังเป็นเพียงสมมุติ-บัญญัติ
เพื่อความอยากใหญ่  ยังไกลแสนไกลพระเจ้าที่แท้
ร่วมแล้ว  ทุก ๆ ศาสนา  มีพระเจ้า  ต่ำ-สูง  กว่ากันอยู่ที่
“ ยึดมั่น-ปล่อยวาง “

เคารพพระเจ้ากันให้ถูกต้อง  ศาสนาทั้งผองบ่จบสิ้น
พระธรรมเป็นยาระงับพิษ  แก้ปัญหาโลกได้ทุกชนิด
ทั้งเป็นยาแก้โรคจิตวิญญาณ

ธรรมใด ๆ  ก็ไร้ค่า  ถ้าไม่ทำ
เกิดน้อย-เกิดนาน  ก็ไร้ค่า  ถ้าขามสัมมาปฏิบัติ

เห็นแก่ตน  คนเอาสุ-  นัขนิสัย
ดูหมาใหญ่  เอารัด  กัดหมาน้อย
วาสนาสูง  เอาเปรียบ  วาสนาต้อย
สุขสันต์ด้อย  ชาวโลกขาด  ศาสน์จริงแท้

พึ่งพระเจ้า  เข้าให้ถึง  เสียก่อนตาย
จักสมหมาย  พ้นทุกข์  สุขสันต์แน่
ค่อยต่อตาย  แม้ประดับ  ระยับแท้
พระเจ้าแท้  ให้พรคน  สนใจธรรม

“กาย-วาจา-ใจ”  สุจริต  ย่อมประสิทธิ์พรชัย
ยิ่งกว่าพรใด ๆ  ในโลกหล้า
“กาย-วาจา-ใจ”  ทุจริต  ประสิทธิ์ผลสาปแช่ง
พลังแรงยิ่งกว่าสาปแช่งของพระเจ้าปางใด ๆ


พระมหาผ่อง  สุปัญฺโญ