ไหนพัฒนา ไหนป่าเถื่อน

นามว่าพัฒนา

คือ สถานที่,  บุคคล,  “สุข-สงบ”  มีครบถ้วนควรแก่ธรรม

นามว่าป่าเถื่อน  (ภายนอก)

รกร้าง  อาศัยได้บ้างสมัยภัยคุกคาม

ป่าเถื่อน  (ภายใน)

รกร้าง  เหตุจิตห่างร้างศีลธรรม

ถ้าศีลธรรมยังเจริญ  โลกจักไม่เป็นเนินป่าเถื่อน

เหตุชาวโลกไร้ศีลธรรม  โลกจึงต้อยต่ำเป็นป่าเถื่อน

เพียงวัตถุยิ่งเจริญ  โลกยังเป็นเนินป่าเถื่อน

มองสิ่งนั้นนั้น  ด้วยมิจฉาปัญญา

นั่นคือ  “สัตว์ดง  สัตว์ป่า (โง่)  มีในตน”

ป่าเถื่อนภายในคน  ให้ผลยิ่งกว่าป่าเสือร้าย

ป่าเถื่อนภายในคน

กัดทั้งตนเอง  และเพื่อนเกิด,  แก่,  เจ็บ,  ตาย

ป่าเถื่อนภายในคน  ดูที่สับสนวุ่นวาย  ไร้ศีลธรรม

คิดชั่ว  พูดชั่ว  ทำชั่ว

ด้วยประมาท  นั่นแหละธรรมชาติสร้างป่าเถื่อน

คิดดี  พูดดี  ทำดี

    ด้วยสติปัญญา  นั่นคือ  การอบรมพัฒนาให้เจริญ
   

    มิตรที่ดี        อาทิบอก        ประโยชน์ให้
    ไฉนกลับได้   ศัตรู              คู่จองเวร
    อาทิชี้          ประโยชน์ให้    โดยชัดเจน
    กลับเป็นเวร   ผู้รับว่า           บ้าเกินการณ์

    หมดยุคสดับ    บัณฑิตธรรม    ให้คำเตือน
    บุตรเลอะเลือน  บ่เชื่อเค้า        พ่อกล่าวขาน
    ศิษย์บ่ฟัง        คำครู            ผู้เชาว์ชาญ
    ขาดธรรมสาร   ศีลธรรมเลือน  ป่าเถื่อนแท้

    พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ