คาถานอบน้อมพระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อตรัสรู้

นะโม           สาตาคิริยักโข

ตัสสะ           อสุริณโธ  ปวุจฺจติ

ภะคะวะโต   จตุมหาราชา

อะระหะโต   สักโกตถา

สัมมา สัมพุทธสาติ   มหาพรหมเมหิ  ปวุจฺจติ

คาถาพรรณาพระคุณพระศักยอังคีรส (คาถาความจำ)

ปทุมํ  ยถา  โกกนุทํ  สุคนฺธํ

ปาโต  สิยา  ผลฺลมวิตคนฺธํ

อฺงคีรสํ  ปฺสส  วิโรจมานํ

ตปฺน ตมาทิจฺจ  มิวฺนตลิเขฯ

เธอจงดูพระศักยมุนีอังคีรส

ผู้มีพระรัศมีแผ่ซ่าน  ออกจากพระวรกาย

มีพระบวรพักตร์อันเบิกบาน  ปานหนึ่งว่า

ดอกบัวชื่อ โกกนุท  มีกลิ่นหอม

ย่อมขยายกลีบแล้วบานในตอนเช้า

มีกลิ่นเรณูไม่จางหาย

พระองค์ท่านยิ่งรุ่งเรืองไพโรจน์

ดุจดวงอาทิตย์อันส่องสว่าง

แผดแสงอยู่กลางท้องฟ้าฉะนั้น


(พระมหาปันถก เสนอให้พระจุลปันถก

ท่องจำแต่ท่านท่องเท่าไรก็ไม่จำ

สุดท้ายพระพุทธเจ้ามอบคาถาบทใหม่

ท่านจำได้แต่คาถาของพระพุทธเจ้า

ที่ให้ท่านท่องจำและลูบผ้าไปเรื่อยว่า

ระโชหะระณัง   ระชังหะระติ

ความกำหนัดย้อมใจ  ย่อมนำสัตว์โลกไปสู่วัฎฎสงสาร  หาที่สุดไม่ได้




พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ข่วยตนเองด้วยกายบริหาร

1. ยืนน้อมตัวมือจับราว  สะบัดเท้าไปข้างหลัง ข้างละ 30 ครั้ง
2. ยืนตรงมือจับราว  สะบัดเท้าไปข้างซ้าย-ข้างขวา ข้างละ 30 ครั้ง
3. ยืนตรงมือจับราว  สะบัดเท้าไปข้างหน้า ข้างละ 30 ครั้ง
4. ยืนตรงมือจับราว สะบัดเท้าขวาไปซ้าย - สะบัดเท้าซ้ายไปขวา สลับกันนับ 10 (ข้างละ 50)
5. ยืนตรงแกว่งมือทั้งสองไปข้างหน้า - ไปข้างหลัง พร้อมกันทั้ง 2 มือ นับ 100
6. ยืนตรงหงายมือ กำนิ้วกดฝ่ามือพร้อมยกมือขึ้นข้างหน้า แล้วสะบัดไปหลัง ผายนิ้วให้ตึง
   (กำ-บัด ๆ) ไปหน้า - ไปหลัง อยู่เช่นนั้นทั้งสองมือ นับ 100
7. หงายมือสะบัดทั้งซ้าย - ขวา  สลับกันนับ 100 (ข้างละ 50)
8. คว่ำมือสะบัดทั้งซ้าย - ขวา  สลับกันนับ 100 (กระดิกนิ้วไปในตัวด้วย)
9. สะบัดมือท่าว่ายน้ำซ้าย - ขวา  สลับกันนับ 100
10. แก้ท้องตึง นอนคว่ำยืดเท้า หลังเท้าทับพื้นทั้งสอง มือทั้ง 2 ค้ำกาย  แหงนดูเพดานไปหลังได้มากเท่าไรยิ่งดี นับ 100
    แก้เข็ดเอว-ปวดก้นกบ อีก 2 ท่าคือ  นอนเช่นนั้น มือขวาค้ำกาย มือซ้ายหย่อน, มือซ้ายค้ำกาย มือขวาหย่อน นับข้างละ 100  แก้เส้นเดียดน้ำ ขวา-ซ้าย  แก้เข็ดเอว-ปวดก้นกบ
11. นอนท่าก้นกบอยู่ระหว่างส้นทั้ง 2 หลังและหัวทับพื้น นับ 100 แก้เส้นตึงหน้าขา
12. นั่งปลายเท้าผายออกข้าง มือจับปลายเท้าทั้ง 2 ก้มหน้าถึงพื้น นับ 100 แกว่งปลายเท้าด้วย
13. คู้ปลายเท้าเข้าหากัน ส้นถึงก้น มือจับข่มเข่าทั้ง 2 ให้แขนตรงนับ 100
14. นั่งขัดสมาธิเพชร มือค้ำฝ่าเท้าตรงสะบัดตัว ซ้าย 50 ครั้ง ขวา 50 ครั้ง
15. นั่งกายตรงแหงนหน้าขึ้นพร้อมหายใจเข้ายาว ๆ ก้มหน้าหายใจออกยาว ๆ นับให้ได้ 30  ครั้ง ทั้งเข้า - ออก  (นี่วิธีใช้ลมปราณให้เป็นประโยชน์)
    ตะแคงหัวไปไหล่ขวา หายใจเข้ายาว 30  ครั้งตะแคงหัวไปไหล่ซ้าย หายใจออก 30 ครั้งด้วย (แก้ลมวิงเวียนดีกว่ายากิน)
16. ประสานนิ้วกดมือกดท้ายทอยโยกขึ้น-ลง นับ 50 ตะแคงหน้าซ้าย - ขวาด้วย
17. เท้าซ้ายยืดตรง มือขวาสอดใต้ข้อเท้าซ้าย ปลายนิ้วจับท้ายทอย โยกขึ้น-ลง 50 ครั้ง
    (มากกว่านี้ แก้เข็ดหลังปวดเอว ปวดก้นกบ)
18. เท้าขวายืดตรง มือขวาสอดใต้ข้อเท้าซ้าย ปลายนิ้วจับท้ายทอย โยกขึ้น-ลง 50 ครั้ง
    (เมื่อชำนาญแล้วนับถึง 100)
19. ปลายเท้าขวาทับหน้าขาเหนือเข่าซ้าย มือจับปลายเท้าโยกตัวไป - มา
    (เมื่อชำนาญแล้ว ก้มหน้าผากให้ถึงแข้ง นับ 1 -  100)
20. ปลายเท้าซ้ายทับหน้าขาเหนือเข่าขวา มือจับปลายเท้าโยกตัวไป - มา
    ให้ได้ทั้งสี่ข้างของเท้าจึงจะบริบูรณ์แบบ
    ตรงกันกับข้อที่ 19 เมื่อชำนาญแล้ว ก้มหน้าให้ถึงหน้าแข้ง แล้วจึงนับ 1 -  100 
    ไม่ต้องโยกเล่นอยู่ แก้กระดูกทับเส้น เส้นทับกระดูก ไม่ต้องผ่าตัด
21. ศอกขวากดเข่าซ้าย ดึงบิดตัวดูด้านหลัง นับ 1 -  100
22. ศอกซ้ายกดเข่าขวา ดึงบิดตัวดูด้านหลัง นับ 1 -  100
23. นั่งยืดเท้าทั้ง 2 ฝ่ามือทั้ง 2 ข้างคว่าจรดพื้น  ปลายนิ้วเข้าหาตะโพกน้อมตัวไปหน้า
    นับ 1 -  100
24. นั่งยืดเท้าทั้ง 2 ตรง ศีรษะก้มลงระหว่างเข่าทั้ง 2 จรดพื้น นับ 1 -  100
    
    
    ทุก ๆ ท่าของกายบริหาร ทำไปตามได้ก่อน ค่อยทวีให้มากขึ้น ครบจำนวนที่บอกไว้
    อุบายใช้การนับในท่านั้น ๆ คือ ให้สม่ำเสมอของการบริหาร (ใช้เวลา 45 นาทีจบ)
    ทำให้เป็นกิจวัตรป้องกันอัมพฤกษ์ อัมพาต ได้ แม้ผู้ที่เป็นแล้ว ที่ช่วยเหลือตนเองได้
    ขยันทำไม่ต้องไปหาหมอนวด
    
    

    สมุนไพรก็เป็นยา  บริหารร่างกายนั่นหนา  คุณค่ายิ่งกว่ายากิน

    ของขม  มักถูกใข้เป็นยาที่ดี

    ยาที่ดี  ไม่มีค่า  ถ้าไม่กิน

    หมอที่ดีในโลกนี้  คือ หมอที่รู้จักรักษาตน

     

    พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ  

    พิมพ์เผยแพร่เป็นธรรมทาน  ห้ามขาย

    
    

สติสังวร ธรรมสารปีใหม่

สติสังวร  ศีล-สมาธิ  และปัญญา
กายวาจา  พร้อมใจ  ใฝ่สุขสันต์
ทำหน้าที่  สมบูรณ์  ทุกสิ่งอัน
ปี-เดือน-วัน  ใหม่ดีอยู่  คู่ชีพนาน

    ถ้าหนุ่มสาว  เต่าแก่  ข้องแวะธรรม
ปีใหม่ล้ำ  ด้วยคุณค่า  มหาศาล
ศีล-สมาธิฯ  ประสิทธิ์พร  ตลอดกาล
นั่นธรรมสาร  รับปีใหม่  ปลอดภัยเอย

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ส. ค. ส. “ สื่อ ความ สงบ “

ส. ค. ส.

“ สื่อ ความ สงบ “

ปีจักใหม่ตลอด  โลกจักรอด  ด้วยศีลธรรม
อยู่ด้วยสุจริต  ชีวิตสวยงามตลอดกาล
“ กาย-วาจา-ใจ  สุจริต  ย่อมประสิทธิ์พรชัย  ยิ่งกว่าพรใด ๆ  ในโลกหล้า

คนโง่  มัวอ้ออนวอนขอพรจากผู้อื่น
แต่คนฉลาด  ประสาทพรให้ตนได้
กระทำดี  ผลประสิทธิ์ยิ่งกว่าขอพร
กระทำชั่ว  ผลสะท้อนหลั่งมายิ่งกว่าสาปแช่ง
คนฉลาด “ ซื่อสัตย์-ฝึกตน-อดทน-เสียสละ “
(พระบรมราโชวาท)

คนโง่ “ เอียงคด-บ่ฝึกตน-ขาดอดทน-เห็นแก่ตนจัด “
ความเกียจคร้าน  คือ  โรงงานผลิตคนโง่
ความขยัน  ย่อมปลุปั้นให้คนฉลาด
โมฆะชีวิต  เพราะจิตไร้การฝึก
ยอดของความดี “ ช่วยตน-ผู้อื่น” ให้พ้นปวงทุกข์ได้
นั่นไซร้ยอดของความดี


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ไปงานศพแต่ละที ปริศนาดี ๆ พึงศึกษา

ไปงานศพแต่ละที

ปริศนาดี ๆ  พึงศึกษา

เชิญ....

    ดู พ.พาน  สำหรับใส่  สิ่งสูงสุด
กายมนุษย์  ควรใส่ธรรม  อันล้ำค่า
ไม่เช่นนั้น  เสมออาทิ  หมี-หมู-หมา
ศีล-สมาธิ  และปัญญา  ค่าสุดโต่ง

    ผ้าพานช้าง  พาดไว้  ให้สำนึก
ให้รู้สึก  ว่าเรา-เจ้า  จักเข้าโลง
เราไม่ช้า  จักตายดี  หรือตายโหง
ควรเตรียมโลง-  ธรรมะใช้  ให้พ้นทุกข์

    ล้างมือ-เท้า  ความหมาย  ให้รู้ชัด
เพื่อฝึกหัด  จิตไว้  ให้สร้างสุข
หากทุจริต  จิตสกปรก  ตกสู่ทุกข์
หวังบรมสุข  เอาสุจริต  ล้างจิตตน

    ธูปหนึ่งก้าน  บูชาศพ  ตามพบเห็น
เพื่อให้เป็น  สัจจะธรรม  แนะนำตน
ความตายนี้  เป็นหนึ่ง  ของทุกคน
ทั้งยากจน  มั่งมี  เช่นนี้แน่

    ปริศนานี้  วิจัยไว้  ให้เป็นธรรม
หวังชักนำ  เพื่อนทั้งหลาย  “ ตาย-เกิด-แก่ ”
เพื่อละชั่ว  ประพฤติดี  นี้ควรแท้
ยอดดีแล  ช่วยตน  พ้นทุกข์เอย

พิสูจน์พจน์

สติภาวนา  พุทโธ ๆ   เสียก่อนตาย
ดีกว่าเขา    บอกให้   ใกล้ดับจิต
อนิจจา       ตนเอง      เพ่งพินิจ
คุณยิ่งกว่า  พระอนิจจ์ ฯลฯ ยามปิดโลง


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ปูชนียะสถาน(อินเดีย)

ปูชนียะสถาน  (อินเดีย)

มีต้นศรีมหาโพธิ์เป็นอาทิ

(บูชาต้นโพธิ์  เสียวันนี้  ที่นี่  เดี๋ยวนี้  ไม่ดีหรือ ?)

    ต้นมหาโพธิ์  คุณค่า  มหาศาล
ซึ่งเป็นสถาน  ที่ตรัสรู้  พระสุคต
พร้อมโพธิปักขิ์  ล้ำค่า  กว่าใดหมด
สะอาดหมดจด  สว่างไสว  โพธิใดปาน

    พระพุทธองค์  ทรงตรัสไว้  ให้ทำตาม
เพื่อโลกสาม  สุขสันต์  นิรันตระกาล
เหตุปฏิบัติ  บูชาไว้  ให้ชำนาญ
พระนิพพาน  บรมผล  ดลตามการณ์

    “ ศีล - สมาธิ - ปัญญา “  ประเสริฐกว่า
อุดมกว่า “ เกียร - ติ - ศักดิ์ “  แม้อรรคะฐาน
พระพุทธองค์  ทรงเห็น  เด่นเชาว์ชาญ
สลัดราชฐาน  เข้าอยู่ป่า  ฆ่าทุกข์เอ๋ย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ยุคโฆษณาชวนเชื่อ

ยุคโฆษณาชวนเชื่อ

๒๘ สิงหาคม  ๒๕๔๒

    พระพุทธเจ้า  องค์หนึ่ง  จะตรัสรู้
ว่างศาสน์อยู่  แสนนาน  ชั่วกาลไกล
พุทธพจน์  หมดผู้  รู้ขานไข
คาถาใน  สี่บาทบท  หมดคนจำ

    ธรรมราชา  รางวัลทอง  ท่องคาถา
ตั้งราคา  เท่าลูกฟัก  หนักทองคำ
ขาดผู้รู้  ผู้ฉลาด  ขาดทรงจำ
ราชาธรรม  ค้นบ่พบ  จบการหา

    ไฉนศรีอารย์  ดังก้องมา  ทั่วธานินทร์
ผีหลอกกิน  สร้างหน่วยงาน  เพื่อการค้า
โฆษณาสร้าง  โฆษณาขาย  ให้วัดวา
มากยิ่งหนา  เกิดยุคเปรต  ไร้เหตุผล

    เกิดงมงาย  หลายประการ  ทั้งบ้าน-วัด
เกิดเดรัจฉ์  คือโง่  โมหะผล
ขาดพิสูจน์  ขาดธรรม  แน่นำตน
เกิดวุ่นวน  สร้างทุกข์  ยุคหลอกลวง

    เกิดปีศาจ  อุบาทว์ร้าย  หลายประการ
เอาศรีอารย์  โฆษณา  บ้าบวงสรวง
เชิญผีสาง  นางไม้  ใช้หลอกลวง
เหตุแหนหวง  อยากได้  ไร้ยุคธรรม

    จึงเปลี่ยนตน  จากมนุษย์  ผุดเป็นสัตว์
โง่ขบกัด  กินตน  ผลแห่งกรรม
เกิดวุ่นวาย  ทั่วกาย-จิต  พิษอธรรม
เหตุโง่นำ  ให้สร้างทุกข์  ยุคธรรมเลือน

    ชาวพุทธแท้  ดำเนินตรง  องค์อริยมรรค
มัชฌิมหลัก  สายตรง  องค์พุทธเตือน
“ ศีล-สมาธิ-  ปัญญา “  อย่าเลอะเลือน
พระองค์เตือน  ให้ปฏิบัติ  ตัดทุกขา

    ศรีอารย์แท้  นั่นหรือ  คือพระธรรม
บารมีนำ  เกิดจากคุณ  สุญญตา
จึงเป็นเหตุ  สัพพัญญู  รู้ตถา
อุบัติมา  ช่วยสัตว์โลก  โอฆท่าวใจ

(กาโมฆะ  ภะโวฆะ  ทิฏโฐฆะ - อวิชโชฆะ)

    อย่ากล่าวตู่  ศรีอารย์  กันให้มาก
จะลำบาก  เกิดนรก  เผาหมกไหม้
สิ่งไม่มี  เท็จว่ามี  เหมือนผีร้าย
อยากมิวาย  จักเป็นเปรต  ตามเหตุหนา

    แม่กวนอิม  กวนเอิด  เกิดเปดเปื้อน
ดูเลอะเลือน  หน่วยงาน  สร้างการค้า
อนาคตโพธิ  ล้าน ๆ ปี  อยากได้มา
ไฉนรัตนตรัย  เฉพาะหน้า  ไม่อยากรู้
อนาคตโพธิ  ล้าน ๆ ปี  อยากได้มา
ไฉนเบญจขันธ์  เฉพาะหน้า  เฉยเมยรู้
อนาคตโพธิ  ล้าน ๆ ปี  อยากได้มา
ไฉนไตรลักษณ์  เฉพาะหน้า  บ่เห่าหอน

    แม่กวนอิม  กวนอ่ำ  นำให้ติด
ผู้มีจิต  อ่อนแอ  แวะขอพร
กิเลสชั่ว  ในจิต  บ่คิดถอน
หลงขอพร  แม่กวนโพธิ์  โง่เขลาตาม

    มีทางหวัง  ได้รับพร  ก่อนท่านตรัส
เหตุแจ้งชัด  ขันธ์ห้า  รัตนะสาม
อีกไตรลักษณ์  ขยันดู  จนรู้ตาม
พรสวยงาม  แม่กวนโพธิ์  โทร์ให้ผล

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ยุคโฆษณาหลอกลวงชวนเชื่อ

ยุคโฆษณาหลอกลวงชวนเชื่อ

๑๕ ธันวาคม ๒๕๔๑  (ศิริประสุประตินาถ)

    อาทิศิริประ  โฆษณาษาข่าว  ยืดยาวนาน
แต่ปิดสถาน  นามคน  สนใจโฆษณ์
ดุจสุนัข  ซุ่มเห่า  เสียงดุโหด
เกิดจิดโฉด  หลอกประชา  ทั่วธานินทร์
   
    จ.ม.ผี  มีมากมาย  ดุจสายโซ่
โฆษณาโม่  หลายแบบ  ผีแอบกิน
อาการเปรต  ดูเลอะเลือน  เปื้อนจบถิ่น
ทั่วธานินทร์  ส่งต่อ ๆ  จ.ม.ผี

    ๑๕ ธันวา  นำมาให้  วัดใช้บ้าง
แจ้งโชค-ลาง  ผมไซร้  ไม่ยินดี
เพื่อนชาวพุทธ  “ เปรต-ผี-หมา “ อย่าเกิดมี
อย่ายินดี  โฆษณา  ข่าวบ้าบอ

    ยุคหลอกลวง  โฆษณา  บ้ายิ่งแล้ว
ชักนำแนว  งมงาย  มากมายหนอ
จะถูกผิด  ชั่วหยาบ  บาปไม่ท้อ
ผีศาจหนอ  หลอกทั่วเมือง  เทืองประเด็น

    โอ้ผีเป็น  มันเหม็น  กว่าผีตาย
ผีตาย  ไม่แรงร้าย  เท่าผีเป็น
ดูชาวเมือง  เกิดทุกข์  เกิดยุคเข็ญ
เพราะเหตุที่  ผีเป็น  เหม็นฟุ้งไป

สิ่งล้ำหมากระโดดโลดข้าม - สิ่งต่ำทรามหมาชอบลอด (อีก)

สิ่งล้ำหมากระโดดโลดข้าม -

สิ่งต่ำทรามหมาชอบลอด (อีก)

 

สิ่งสูงล้ำ

“ ช่วยตน - ผู้อื่น “  ให้พ้นปวงทุกข์ได้

สิ่งต่ำทราม

นำทุกข์มาเพื่อ “ ตน - ผู้อื่น “

   
    โอ้ “ บุหรี่ - กัญชา - ฝิ่น - โรอีน -เหล้า
ทั้งผงขาว - ยาบ้า “  หมาไม่ปรารถน์
ไฉนประชา  หลงติด  กันเกินคาด
อีกยุวชาติ  ติกาว  ฉาววุ่นวาย

    กระทิงแดง  แจ้งประเภท  เหตุเสพติด
ลิโพผลิต  หิวอยาก  กันมากหลาย
อีกฉลามขาว  ติดอยู่  ดูมิวาย
หมดยางอาย  หลงดิ่ง  สิ่งเลวทราม

    “ บุรุษ - สมณะ - ข้าราช “  ถ้าปรารถน์เลว
จิตตกเหว  เกียรติ -  ยศ  หมดสวยงาม
ขาดคุณค่า  บ้าเสพติด  จิตต่ำทราม
ป้ายบอกความ  จิตเป็นทาส  ปราศเสรี

    โอ้ชาวโลก  เป็นไทย  อย่างไรได้
จิตอยู่ใต้  ก้นเหว  เลวอัปรีย์
เป็นคนใช้  สิ่งเสพติด  จิตราคี
หมดเสรี  หลงบูชา  บ้าไฟพิษ

    เพราะเหตุโง่  ผลปรากฎ  หมดอำนาจ
ยอมเป็นทาส  รับใช้  สิ่งไร้จิต
ซึ่งดุจขยะ  มูลฝอย  ด้อยชีวิต
โง่น้อมจิต  เป็นทาส  ฉลาดหรือ ?

    อยากเป็นไทย  ใกลทาส  โอกาสมี
ใครยินดี  หมั่นฝึกตน  รีบปรนปรือ
เคารพธรรม  ของสัมมา  ละ “ ด้าน - ดื้อ “
น้อมนับถือ  อริยมรรค  เป็นหลักใหญ่

    “ ศีล - สมาธิ - ปัญญา “  หาให้พบ
มีอยู่ครบ  ในองค์มรรค  หลักฝึกใจ
ปฏิบัติไว้  จักอยู่รอด  ทั้งปลอดภัย
หมั่นฝึกใจ  ปล่อยวาง  ทุกข์จางหาย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ขออภัยครับ ใคร ๆ ๆ

ขออภัยครับ  ใคร ๆ ๆ

ถูกเจาะหู  เจาะจมูก  ประชาชนจูงลากไป ?

เรียนเพื่อนสหธรรมิกทั้งหลายทราบ

    พุทธบัญญัติ  ตรัสไว้  ไม่อยากรู้
อิงศาสน์อยู่  เพียงเสาราว  เช่าตากผ้า
อาศัยศาสน์  เพื่องาน  กิจการค้า
เหรียญพุฒา  ปู่ - หลวง  ห่วงกำไร

    โอ้พระเถระ  ถูกเจาะหู  จมูกกัน
ประชาพลัน  จูงลาก  กระชากไป
เจิมรถ-เรือ  ปลุก-เสก  หมอ-เลขใบ้
มิจฉาหลาย  อาชีวะ  หาเลี้ยงตน

    เดรัจฉาน  วิชา  พระทรงห้าม
อเสนา  เลวทราม  ยังฝึกฝน
วิบากกรรม  ปานไฟลุก  ทุกข์เหลือทน
เห็นจักรกล  เป็นดอกบัว  หัวเทิดไว้

    บิณฑบาต  ก่อนสว่าง  ทางตะวัน
กลัวไม่ทัน  ก้อนข้าว  เจ้าหวังได้
ปล่อยไปตาม  โลภจริต  จิตวุ่นวาย
วินัยหลาย  จิตมักมาก  ไม่อยากรู้

    ทรยศศาสน์  ขาดกิจ  ผิดวินัย
สร้างวิสัย  อลัชชี  เกิดมีขู
ไฉนเถระ  สมาคม  จมเงียบอยู่
เฉยเมยรู้  เหตุการณ์  ผลาญศาสนา

    อนึ่งบ้างเถระ  คุณสมบัติ  ขัด “ พร่อง-อยู่ “
กลับยกชู  ฐานเด่น  เป็นอุปัชฌาย์
ศิษย์รุ่นหลัง  เห็นชัดเจน  เถรเป็ฯมา
ต้องถือว่า  นั่นตัวอย่าง  ทางถูกต้อง

    ทราบเถิดสงฆ์  องค์สมัคร  รักษาศาสน์
พุทธานุญาติ  ทรงตรัส  บ่ “ ขัด-พร่อง “
ขอเชิญสงฆ์  ดำรงไว้  ใช้ธรรมมอง
วินัยครอง  เคารพธรรม  สัมมาแท้

    อาทิโรคเอดส์  เปดเปื้อน  เกลื่อนสังคม
ไม่เหมาะสม  อุปัชฌาย์  ค่าหัวแก่
โรคติดต่อ  วินัยห้าม  บ่ตามแล
สุดแล้วแต่  เขาจูงลาก  กระชากไป


เกล้าขออ้าง    ธรรมชาติ    เป็นพยาน
เมื่อเกล้าล่วง    วินัยศาสน์    ลงทัณฑ์ได้
เกล้าบ่ผิด         ป้ายสี    ใส่โทษให้
ผลดี - ร้าย        ธรรมชาติ    ประสาทสนอง


พระมหาผ่อง  สุปัญฺโญ

ครูผีเสื้อ-ศิษย์ผีสิง

คำเตือนของท่านเจ้าคุณพุทธทาส
(ครูผีเสื้อ - ศิษย์ผีสิง)

    ขออภัย  วิจัยไว้  ใช้เตือนจิต
สงสารมิตร  เพื่อนแก่ - ตาย  ทั้งหลายสิ้น
เพื่อละชั่ว  ประพฤติดี  ทวีศีลป์
หวังแผ่นดิน  “ ธรรม - ทอง “  ไทยต้องกู้

    ไหนผีเสื้อ  ไหนผีสิง  จริงอย่างไร
เหตุไฉน  กล้าหาญ  กล่าวขานขู่
สิ่งไม่มี  ว่ามี  ไม่ดีอยู่
พิสูจน์ดู  ให้แจ้ง  ใช่แกล้งแส่

    ทั้งผีเสื้อ  ผีสิง  สิ่งท่านเตือน
เหตุแชเชือน  กิจการ  งานอ่อนแอ
สมัยชาติ  พัฒนา  ไม่เหมาะแท้
เหตุข้องแวะ  สิ่งเลว - ทราม  บ้างยาม - วัน

    ครูผีเสื้อ  บูชาเขลา  เบาการงาน
ไม่เหมาะกาล  สมัยชาติ  ปรารถน์สุขสันต์
มโนมุ่ง  แต่เงินเดือน  สาระพัน
ผลงานนั้น  เฉยเมยรู้  ครูผีเสื้อ

    ศิษย์ผีสิง  ดื้อกระด้าง  อย่างผีโต
ชอบโทโส  โมหะกรรม  ศิลธรรมเบื่อ
เหนือพ่อ - แม่  บ่ฟังครู  ดูเหลือเฟือ
แต่ไม่เบื่อ  อันธพาล  ผลาญตนเก่ง

    ถ้าผีเสื้อ  และผีสิง  ทิ้งกันขาด
ประเทศชาติ  จักสวยหรู  ดูเหมาะเหม็ง
งดงมงาย  หายคดโกง  หยุดโฉงเฉง
ช่วย “ ตนเอง  สังคม “  อุดมชาติ

    เกื้อกูล  “ ตน -อนุชน - คนรุ่นหลัง “
สุขสมหวัง  พ้นทุกข์  ยุคควรปรารถน์
เสริมพลัง  สังคม  ทั่วถึงชาติ
ปวงผีศาจ  อุบาทว์ร้าย  หายสิ้นเอย

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ใครคือพระ

    ใครคือพระ  พระคือใคร  ในธรรมนี้
ใช่อยู่ที่  อยู่วัดวา  ห่มผ้าเหลือง
ใช่อยู่ที่  ฐานะ - ศักดิ์  อันรุ่นเรือง
ใช่ที่เรื่อง  ลาภ - ยศ  ปรากฏดัง

    พระอยู่ที่  สีโลวาท  ประกาศไว้
เพื่อจะให้  ภิกษุ  อยู่ภายหลัง
ได้สำรวม  จริต  จิตระวัง
สรุปยัง  เพียงสี่  พุทธชี้โปรด
    หนึ่งปาฎิโมกข์  สังวร  ทรงสอนสั่ง
โดยความหวัง  หมดจด  หมดจากโทษ
มีข้อห้าม  อนุญาต  ประกาศโปรด
อย่าได้โฉด  สังฆกิจ  สิทธิพร

    สองสำรวม  อินทรีย์  อาทิตา
ทุกเวลา  หมั่นทำ  คำพุทธสอน
แม้ดี  -  ร้าย  ไม่ยิน  ชินสังวร
ธรรมาภรณ์  รู้ประดับ  ระยับเทียว

    สามเลี้ยงชีพ  ชอบทำ  สัมมากรรม
กอปร์ด้วยธรรม  เลี้ยงตน  สนใจเหลียว
การหลอกลวง  เลี้ยงชีวิต  จิตอย่าเกี่ยว
ประจบเจียว  สอพลอ  ก่อโทษทัณฑ์

    สี่พิจา-  รณาก่อน  จีวรใช้
บิณฑะหลาย  ทั้งเสนา  และยาฉัน
ปัจจัยสี่  นี้แหละ  สิ่งสำคัญ
อย่าใช้กัน  ด้วยตัณหา  พระองค์สอน

    พุทโธวาท  พุทธองค์  ทรงตรัสไว้
ใครรู้ใช้  พ้นทุกข์  สุขถาวร
สีโลวาท  เครื่องสร้างนา  บุญญากร
โลกบวร  ทวีบุณ  คุณแห่งนา

ปาริสุทธิศีล 4 นวโกวาท

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ใครคือมนุษย์

    ใครคือมนุษย์  มนุษย์คือใคร  อย่างไรนี้
ใช่อยู่ที่  เกิดมา  กว่าตายไป
ใช่ประถม  มัชฌิม  ปัจฉิมวัย
ใช่หลงใหล  “ ยศ- เกียรติ - วุฒิ “  มนุสโส

    มนุษย์นั้น  รู้บาปบุญ  คุณและโทษ
สร้างประโยชน์  “ ตน - สังคม “  อุดมโข
มีศีลห้า  กัลยา - ณะธัมโม
จิตอุสโส  สูงกว่าสัตว์  เดรัจฉาน

    มนุษย์นั้น  รู้อ่อนน้อม  รู้ถ่อมตัว
รู้เกรงกลัว  “ พ่อ - แม่ -  ครู “  ผู้กล่าวขาน
รู้เวลา  หน้าที่  รักการงาน
อุดมการณ์  เหมาะสม  นิยมธรรม

    รู้ประหยัด  สัตย์ซื่อ  นับถือศาสน์
ธรรมเนียมชาติ  กตัญญู  รู้กิจกรรม
ครองชีพอยู่  โดยชอบ  กอร์ปด้วยธรรม
สัมมากรรม  กายใจ  ใฝ่สุขสันต์

    เลี้ยงพ่อแม่  ให้เป็นสุข  ทุกข์จางคลาย
เจตมุ่งหมาย  สนองคุณ  บุญอนันต์
ใจเอื้อเฟื้อ  เจือญาติมิตร  กิจสังสรรค์
มนุษย์นั้น  ใจสูงล้ำ  ธรรมรุ่งเรือง

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

คำปรัมปรา

คำปรัมปรา

มีทางไม่มีคนเดิน  มีข้าวไม่มีคนกิน  มีผ้าไม่มีคนนุ่ง

ขออภัย  เพื่อนเกิด-แก่-เจ็บ-ตาย  ทั้งหลายสิ้น
ทางเดิน,  อาหารกิน,  ผ้าใช้,  วิญญาณได้หรือยัง ?

อริยมรรคา

ทางพ้นทุกขาแห่งวิญญาณ

ศีล  สมาธิ  ปัญญา

นั่นคือ  วิญญาณหาร

อาภรณ์หิโรตตัปป์

เครื่องประดับ  ปิดละอายฝ่ายวิญญาณ

    พ้นทุกข์  ทางวิญญาณ    บัณฑิตท่าน  ชำนาญเดิน
แม้เหยื่อ  บ่เหินเพลิน    ท่านรู้เดิน  ตามอริยมรรคฯ

    อีกวิญญา-ณาหาร    บัณฑิตท่าน  แจ้งประจักษ์
ศีล  สมาธิ  ปัญญาลักษณ์    ว่านั่นหลัก  ธรรมาหารฯ

    อาภรณ์  หิโรตตัปป์    เครื่องประดับ  จิตวิญญาณ
ทางเดิน -ผ้า - อาหาร    บัณฑิตท่าน  ชำนาญทั่วฯ






พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

อวิชชาและความเมา

อวิชชาและความเมา

คือสัตว์เดรัจฉานทั่วไป  (สูตรเว่ยหลาง)

    เมากวีนี้  ตัวช่าง  สร้างเดรัจน์
เกิดขบกัด  ปรุงแต่งจิต  คิดกลอนเขียน
กวีโลก  กวีธรรม  นำหัวเวียน
ตนอยากเปลี่ยน  จากเดรัจน์  พึงตัดกวี


    เอาพรหมจรรย์  อย่างเดียว  ให้เชี่ยวเถิด
จักได้เกิด  ปัญญา  วิชาทวี
ดับทุกข์โศก  โรควิญญา  อาตาปี  ฯลฯ
พร้อมขันตี  เผากิเลส  วิเศษพอ


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ใครชั่ว......?

     อันความชั่ว  ในผู้อื่น  หมื่น-แสน-ล้าน
บ่เปรียบปาน  หนึ่งชั่วใน  จิตใจข้า
ชั่วให้ผล  ดลนรก  หมกไหม้หนา
แต่ตัวข้า  ยังไม่รู้  ดูแสนโง่

    ผู้อื่นใด  โครโง่บ้าง  ช่างหัวเขา
ข้าอย่าเขลา  อย่าชั่ว  กลั้วทุกโข
เพราะความชั่ว  ดื้อกระด้าง  อย่างผีโต
เข้าสิงโส  หมดประเสริฐ  เกิดโง่งำ

    ด่าตนเองมีคุณค่า  ดีกว่าด่าผู้อื่น

    ความตั้งใจ  ฉักจักอยู่  เป็นผู้แพ้
ตั้งจิตแน่  มองความผิด  จิตส่วนต่ำ
แต่พอเผลอ  จิตเตลิด  เกิดอธรรม
ประกอบกรรม  งมงาย  ดูคล้ายหมา

    จึงฉันเอง  กลายเป็นหมา  มาหลายครั้ง
บ้าคลุ้มคลั่ง  ขาดสติ  ผีสิงมา
จิตสกปรก  มืดมน  ไร้คุณค่า
ตัวผีห่า  คือความโกรธ  โฉดเขลายิ่ง

    คิดชั่ว  พูดชั่ว  ทำชั่ว  ตัวงมงาย
พระเจ้าหลาย  ปางสาปแช่ง  เร่งผลจริง
เพราะเหตุโง่  เกิดทุกข์ใจ  ภัยใหญ่ยิ่ง
อยู่ให้นิ่ง  งดงมงาย  หายโง่หนา

    ผู้อื่นใด  ใครด่าบ้าง  ช่างหัวมัน
เมื่อรู้ทัน  ควรกล่าวตอบ  ขอบคุณจ๋า
ถ้าถูกด่า  ด่าตอบ  ไร้คุณค่า
การชอบด่า  เปรียบสุนัข  มักชอบเห่า

    ผู้ทำดี  ก็ยังมี  หมาเห่าดก
เพราะสุนัข  ปากตรก  มันชอบเห่า
มีเหตุผล  หรือไม่  บ่เอาเค้า
ไอ้ตัวเจ้า  สุนัขเขลา  เห่าบ่อยมัน

    สมควรหรือ  สัตย์ซื่อ  ไปเห่าตอบ
จนเหนื่อยหอบ  เหมือนสุนัข  มักกัดกัน
เมื่อถูกเห่า  เห่าตอบ  ไปฉับพลัน
ความโง่นั้น  เปรียบหมา  ภาษาธรรม

    ดูเถิดหนา  หมาโง่  อวดโอ้หนัก
แม้ถูกทัก  เตือนเล็กน้อย  ตาม่อยดำ
นั่นบอกลักษณ์  สัญชาติ  ขาดคุณธรรม
โทสะกรรม  เป็นฟืนไฟ  ใจฟกเอ๋ย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ





ปากตรก  เห่าหอน  สุมเห่าประจำ
ฟก  ฟูใหญ่

สิ่งสูงล้ำหมากระโดดโลดข้าม แต่สิ่งต่ำทรามหมาชอบลอด

 
  เดรัจฉ์  อาทิหมา                  เขลางมงาย  ไร้ปัญญา
หมาไฉน  ทำไมหมา                สิ่งล้ำค่า  กระโดดข้ามฯ

    ทางตรง  องค์แปอหมาย       พ้นทุกข์หลาย  ไม่ทำตาม
แต่สิ่ง  ที่เลวทราม                  หมาพยายาม  หวังจะได้ฯ

    ทั้งสร้างทุกข์  ให้ตลอด        หมาชอบลอด  เทิดทูนไว้
โง่เขลา  ในเราหมาย              เปรียบหมาหลาย  ไร้ปัญญาฯ

    เพราะสัตว์  เดรัจฉาน          ไม่รู้การณ์  พ้นทุกขา
ยึดมั่น  ฉันท์อัตตา                  พ้นทุกขา  ไม่รู้ทางฯ

    โลกุตร์  สูงสุดค่า               มัชฌิมา  หมาเหินห่าง
ไม่รู้ว่า  นั่นทาง                      พุทธทุกปาง  ทรงตรัสไว้ฯ

    โง่เขลา  ในเราหนา            มัชฌิมา  บ่หวังได้
กุศลกรรมบทไซร้                   ปรับไว้  โง่เปรียบหมาฯ

    โลกุตร์  สูงสุดถ้วน            ทางรีบด่วน  มัชฌิมา
อัฏฐังค์อริยมรรคา                 ทางไปมา  โลกอุดรฯ

    โลกุตร์  อย่าเฉยเมย         มรรคแปดเหวย  ทางสัญจร
เป็นโลก  สถาพร                 ผลบวร  ธรรมสาธิตฯ
 
  เตือนจิต  คิดโง่โง่             โมหะโข  หุ้มไว้ชิด
จิตไฉน  ทำไมจิต                 ชอบคบมิตร  กิเลสอยู่ฯ

   นรก, สัตว์, อสูร, เปรต        มิตรกิเลส  สร้างให้กู
ไฉนจิต   ไม่เหลียวดู              ว่ามิตรกู  โหดร้ายแท้ฯ

   สร้างทุกข์  ให้มากหลาย       กูคบไว้  ฉิบหายแล
ตรองตริ  เสียให้แน่                ว่ามิตรแท้  หรือศัตร์ร้าย

    หากจิต  ยังไม่กลัว             คบมิตรชั่ว  กิเลสหลาย
ยังคบ  อยู่มิวาย                    กิเลสหลาย  ไหม้ลนจิตฯ
  
    เผาลน  ชนมากหลาย         กิเลสร้าย  คือไฟพิษ
จงเห็น  เป็นชั่วมิตร                กูคบผิด  เกิดทุกข์หลายฯ

    เมื่อเห็น  เป็นมิตรชั่ว         รู้สึกตัว  ว้าวุ่นวาย
จงฆ่า  กิเลสหลาย                รีบขวนขวาย  ทางนิพพานฯ

    ทางไป  ไฉนหนา              อริยมรรคา  พุทธทรงขาน
เย็นดี  ตลอดกาล                 สุขนิพพาน  บรมว่างฯ


พระมหาผ่อง   สุปัญฺโญ

ขออภัย วิจัยโดยธรรม

พระเจ้าที่แท้
ได้แก่ธรรมชาติ  ธรรมชาตินั่นแหละ  ได้แก่พระธรรม

พระธรรมที่แท้
ได้แก่สุญญตา (ว่าง)  เป็นธรรมชาติว่างเปล่าจากความหมาย
แห่งความเป็นตัวตนอยู่ชั่วอนันตกาล  เป็น  “ ตถะตา “ คือเป็นเช่นนั้นเอง

เมื่อไม่กระทำชั่ว  ไม่ต้องกลัวพระเจ้าจะลงโทษ
เมื่อไม่กระทำดี  พระเจ้าหมดวิถีจะช่วยโปรด
พระเจ้าปางสาปแช่ง  เกิดจากพลังแรงของการกระทำชั่ว
พระเจ้าปางอวยพร  เกิดจากผลสะท้อนของการกระทำดี
คิดชั่ว-พูดชั่ว-ทำชั่ว  นั่นแหละตัวพระเจ้าปางสาปแช่ง
คิดดี-พูดดี-ทำดี  นั่นสิ  พระเจ้าปางอวยพร
อาการ คิด-พูด-ทำ  พึงสำคัญหมายว่า  นั่นแหละตัว
ทุกฝ่าย  ธรรมชาติ

ทุกสิ่งทุกอย่าง  ตลอดจนพระเจ้าทุก ๆ ปาง
เกิดจากการสร้างของธรรมชาติ
เพียงแต่อ้อนวอน  อย่าหวังว่าจะได้รับพรจากพระเจ้า
ผู้ถึงพระเจ้าที่แท้  รู้ที่เลิก  “ เห็นแก่ตนจัด “
เคารพหวังดีต่อพระเจ้า  อย่าใช้เป็นเพียงเสาราวตากผ้า (เพื่อหากิน)
หวังอิงอาศัย  แต่ไม่สนใจเคารพพระเจ้า
นั่นแหละใช้เป็นเสาราวตากผ้า

เคารพพระเจ้าโดยงมงาย
มักถูกไหว้เสาราวตากผ้าของประชาอิ่งศาสน์
ภาษาคน  พุทธไม่มีพระเจ้า 
แต่ภาษาธรรม  พุทธมีพระเจ้า  ซึ่งได้แก่ธรรมชาติ

ธรรมชาตินั่นแหละได้แก่  พระธรรม 
พระธรรมนั่นแหละพระเจ้าจริงแท้ ๑๐๐%

พระเจ้าของผู้เข้าไม่ถึงศาสน์  ยังเป็นตัวบุคคล (แม้อยู่สวรรค์)
ตัวบุคคล  ยังเป็นเพียงสมมุติ-บัญญัติ
เพื่อความอยากใหญ่  ยังไกลแสนไกลพระเจ้าที่แท้
ร่วมแล้ว  ทุก ๆ ศาสนา  มีพระเจ้า  ต่ำ-สูง  กว่ากันอยู่ที่
“ ยึดมั่น-ปล่อยวาง “

เคารพพระเจ้ากันให้ถูกต้อง  ศาสนาทั้งผองบ่จบสิ้น
พระธรรมเป็นยาระงับพิษ  แก้ปัญหาโลกได้ทุกชนิด
ทั้งเป็นยาแก้โรคจิตวิญญาณ

ธรรมใด ๆ  ก็ไร้ค่า  ถ้าไม่ทำ
เกิดน้อย-เกิดนาน  ก็ไร้ค่า  ถ้าขามสัมมาปฏิบัติ

เห็นแก่ตน  คนเอาสุ-  นัขนิสัย
ดูหมาใหญ่  เอารัด  กัดหมาน้อย
วาสนาสูง  เอาเปรียบ  วาสนาต้อย
สุขสันต์ด้อย  ชาวโลกขาด  ศาสน์จริงแท้

พึ่งพระเจ้า  เข้าให้ถึง  เสียก่อนตาย
จักสมหมาย  พ้นทุกข์  สุขสันต์แน่
ค่อยต่อตาย  แม้ประดับ  ระยับแท้
พระเจ้าแท้  ให้พรคน  สนใจธรรม

“กาย-วาจา-ใจ”  สุจริต  ย่อมประสิทธิ์พรชัย
ยิ่งกว่าพรใด ๆ  ในโลกหล้า
“กาย-วาจา-ใจ”  ทุจริต  ประสิทธิ์ผลสาปแช่ง
พลังแรงยิ่งกว่าสาปแช่งของพระเจ้าปางใด ๆ


พระมหาผ่อง  สุปัญฺโญ

ชะตาดี ชะตาร้าย

ชะตาดี - ชะตาร้าย


ธรรมชาติไม่หลอกลวง

ผลิตดวงชะตา “ ดี - ร้าย “  ให้แก่ผู้กระทำ

กระทำดีทั้งปวง                                                                                                                                เด่นกว่าดวงชะตาดี

กระทำชั่วอัปรีย์
                        เลวกว่าชะตาร้าย

ชำระจิตให้ขาวรอบ           

                        นั่นคือ ระบอบสร้างชะตาดี

เสริมจิตให้หม่นหมี
                                                                                                                               นั่นวิถีสร้างชะตาร้าย

คนโงเท่านั้น                   
                                                                                                                                                ปล่อยชีวิตไปตามพรหมลิขิต

ส่วนคนฉลาด   
                                                                                                                                                   ลิขิตชีวิตด้วยตนได้




คิดดี  พูดดี  ทำดี  ด้วยสติปัญญา                                          

โชคดี  หลั่งมาตลอดกาล

คิดชั่ว  พูดชั่ว  ทำชั่ว  ด้วยประมาท                                                                                       
โชคร้าย  ตลอดชาติหลั่งมาบ่านอง


พระมหาผ่อง  สุปัญฺโญ

ขออภัย วิจัยอุบาทว์

คนโง่  หาหมอให้กำจัดอุบาทว์

ส่วนคนฉลาด  ขจัดอุบาทว์ด้วยตนได้

อาการทำลาย  พึงสำคัญหมายว่า  “นั่นแหละตัวอุบาทว์”

ทำลาย “ศาสน์-ตน-ญาติ-มิตร-ชาติ”  นั้นแหละตัวอุบาทว์จริงแท้

“ การพนัน, สิ่งเสพติด, ทุจริต “  นั้นแหละเครื่องมือผลิตอุบาทว์

พุทธศาสน์  สอนให้ขจัดอุบาทว์ภายในตน

พราหมณ์ศาสน์  สอนให้ขจัดอุบาทว์ที่วัตถุภายนอก

อุบาทว์  “ ในตน ๆ “  หมดคนแก้  โลกนี้แลจักเต็มอยู่ด้วยอุบาทว์

ถ้าต่างคนต่างขจัดอุบาทว์  “ ภายในตน ๆ “  โลกนี้จักพ้นจากอุบาทว์

คิดดี  พูดดี  ทำดี  ด้วยสติปัญญา  อุบาทว์   ทั้งหลายสลายสิ้น

คิดชั่ว  พูดชั่ว  ทำชั่ว  ด้วยประมาท  “ อุบาทว์,  จัญไร “

จักใตใหญ่ทวีคูณ


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ยาอายุสั้น ยาอายุยืน

ยาอายุสั้น

    ใครหลงผิด  คิดว่า  เหล้าบุหรี่
กัญชานี้  คลายทุกข์  ให้สุขสันต์
    เฮโรอีน  ยาบ้า  เสพติดมัน
ไม่นานวัน  ดอกเจ้า  ได้เข้าโลง   

ยาอายุยืน   

อายุยืน  นานปี  มีธรรมะ
เลิกลดละ  ชั่วร้าย  ได้หมดสิ้น
ประพฤติธรรม  สัมมา  เป็นอาจิณ
ตายกลบดิน  ชื่ออยู่  คู่โลกา





พระธงชัย  อภสฺสโร

คนดีชอบแก้ไข คนจัญไรชอบแก้ตัว

    เพราะเขลาจัด  ไม่รู้ดี  บุหรี่เหล้า

ดื่มสูบเข้า  อ้างว่ารัฐ  ผู้จัดส่ง

พิษชั่ว-ร้าย  หรือดี  ไม่ตริปลง

เมื่อรัฐส่ง  แม้ตายบ้าง  ก็ช่างมัน

 
  ไฉนหวัง  ภาษียิ่ง  สิ่งเสพติด

แม้มีพิษ  โง่จำต้อง  สนองฉันท์

นายทุนอยาก  กำไรมาก  โทษอนันต์

คอรัปชั่น  กินเกินการณ์  ต้านอยู่หรือ ?


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ไปเผาศพแต่ละที พึงเผาผีในตนบ้าง

ไปเผาศพแต่ละที  พึงเผาผีในตนบ้าง

ผีแท้จริง  สิ่งควรรู้

    โง่เห็น  เป็นคำด่า        ปัญญาว่า  บอกทรัพย์ให้
โง่เขลา  ดูวุ่นวาย            ปัญญาหมาย  เห็นทุกข์ทั่วฯ

    ยุวชน  ควรรู้จัก           เชาว์รู้หลัก  ผีจักกลัว
ตรองตริ  เสียให้ทั่ว          ผีน่ากลัว  ตัวควรรู้

    ผีไฉน  ทำไมผี            มันยังมี  หลอกลวงอยู่
บุหรี่  ผี  มีขู                   ไม่น่าดู  เหมือนผีเหล้าฯ

    อีกผี  กัญชาหลอก        ผีฝิ่นยอก  หลอกเกินเค้า
ยาบ้า  อีกผงขาว             โรอีนเจ้า  หลอกอาจิณฯ

    ดูสิ  ดูให้ดี                 แม้บุหรี่  ผีทุกชิ้น
หลงผิด  เสพติดเอย          ผลชดเชย  เสวยทุกข์ยิ่ง

    พ่อ-แม่  เคยถูกฆ่า        เหตุลูกบ้า  เสพติดดิ่ง
รู้สลัด  ตัดผีสิง                 สบายจริง  สุขยิ่งเอย

 พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

โลกสวยด้วยกตัญญู

โลกสวย  ด้วยกตัญญู

โลกสวยเพียงวัตถุพัฒนา  ถ้าขาดธรรมะ  คนบ้าจักเต็มโลก

ชาวโลกเข้าใจว่าโง่ว่าฉลาด  โลกธาตุจึงวุ่นวาย

ถ้าชาวโลกเข้าถึงความฉลาด  โลกธาตุบ่วุ่นวาย

ชาวโลกไม่เอาศีลห้า  โลกหมุดคุณค่าของมนุษย์

ถ้ากฎหมายยกเลิกศีลห้า  ทั้งพารา  ฉิบหายแน่

ศีลห้า  มีค่ากว่าเงินล้าน

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ไหนพัฒนา ไหนป่าเถื่อน

นามว่าพัฒนา

คือ สถานที่,  บุคคล,  “สุข-สงบ”  มีครบถ้วนควรแก่ธรรม

นามว่าป่าเถื่อน  (ภายนอก)

รกร้าง  อาศัยได้บ้างสมัยภัยคุกคาม

ป่าเถื่อน  (ภายใน)

รกร้าง  เหตุจิตห่างร้างศีลธรรม

ถ้าศีลธรรมยังเจริญ  โลกจักไม่เป็นเนินป่าเถื่อน

เหตุชาวโลกไร้ศีลธรรม  โลกจึงต้อยต่ำเป็นป่าเถื่อน

เพียงวัตถุยิ่งเจริญ  โลกยังเป็นเนินป่าเถื่อน

มองสิ่งนั้นนั้น  ด้วยมิจฉาปัญญา

นั่นคือ  “สัตว์ดง  สัตว์ป่า (โง่)  มีในตน”

ป่าเถื่อนภายในคน  ให้ผลยิ่งกว่าป่าเสือร้าย

ป่าเถื่อนภายในคน

กัดทั้งตนเอง  และเพื่อนเกิด,  แก่,  เจ็บ,  ตาย

ป่าเถื่อนภายในคน  ดูที่สับสนวุ่นวาย  ไร้ศีลธรรม

คิดชั่ว  พูดชั่ว  ทำชั่ว

ด้วยประมาท  นั่นแหละธรรมชาติสร้างป่าเถื่อน

คิดดี  พูดดี  ทำดี

    ด้วยสติปัญญา  นั่นคือ  การอบรมพัฒนาให้เจริญ
   

    มิตรที่ดี        อาทิบอก        ประโยชน์ให้
    ไฉนกลับได้   ศัตรู              คู่จองเวร
    อาทิชี้          ประโยชน์ให้    โดยชัดเจน
    กลับเป็นเวร   ผู้รับว่า           บ้าเกินการณ์

    หมดยุคสดับ    บัณฑิตธรรม    ให้คำเตือน
    บุตรเลอะเลือน  บ่เชื่อเค้า        พ่อกล่าวขาน
    ศิษย์บ่ฟัง        คำครู            ผู้เชาว์ชาญ
    ขาดธรรมสาร   ศีลธรรมเลือน  ป่าเถื่อนแท้

    พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ใครคือครู

    ใครคือครู  ครูคือใคร  ในวันนี้
ใช่ที่อยู่  ปริญญา  มหาศาล
ใช่ที่อยู่  เรียกว่า  ครูอาจารย์
ใช่อยู่นาน  สอนนาน  ในโรงเรียน
     
    ครูคือ  ผู้ชี้  ทางความคิด
ให้รู้ถูก  รู้ผิด  คิดอ่านเขียน
ให้รู้ทุกข์  รู้ยาก  รู้พากเพียร
ให้รู้เปลี่ยน  แปลงสู้  รู้สร้างงาน

    ครูคือ  ผู้ยกระดับ  วิญญาณมนุษย์
ให้สูงสุด  กว่าสัตว์  เดรัจฉาน
ปลุกสำนึก  สั่งสม  อุดมการณ์
มีดวงมาน  เพื่อมวลชน  ใช่ตนเอง

    ครูจึงเป็น  นักสร้าง  ผู้ใหญ่ยิ่ง
สร้างคนจริง  สร้างคนกล้า  สร้างคนเก่ง
สร้างคนให้  ได้เป็นตัว  ของตัวเอง
ขอมอบเพลง  นี้มา  บูชาครู




เนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์

ใครคือครู 
(จากชีวิตงาม เล่ม ๓ หน้าที่ ๓๖)

เกิดมาทำไม ?

     ทำประโยชน์  เพื่อตน  เพื่อสังคม
ให้เหมาะสม  ชีวิต  ใกล้ชิดธรรม
ไม่เสียที  ที่เกิดมา  พุทธนำ
สุจริตกรรม  ธรรมนิยม  อุดมชาติ

    ทำประโยชน์  เพื่อตน  เพื่อสังคม
นั่นอุดม  ชีวิต  จิตควรปรารถน์
เกื้อกูลตน  สังคม  ทั่งถึงชาติ
ใครสามารถ  แวะจอด  ยอดความดี

    อันความดี  มีอยู่  คู่กับโลก
นำแต่โชค  ดีเลิศ  เกิดมิ่งศรี
แม้ร่างกาย  แตกดับ  ทับปฐพี
ส่วนความดี  ตั้งนาน  ชั่วกาลไกล

    ปรมัตถ์  สอนให้สร้าง  ทางนิพพาน
สิ่งมาตร์ฐาน  ดับทุกข์  สุขอำไพ
ดับความคิด  ปรุงแต่ง  กวัดแกว่งใจ
สังขารขัย  ชาติดับวน  พ้นแก่-ตาย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

อุดมคติของนักศึกษาที่ดี

อุดมคติ  ของนักศึกษาที่ดี

“จักมีค่ากว่าเงินล้าน  อุดมการณ์สร้างชีวิต”

เขียนตามสัญชาตญาณ  ที่มีอยู่ในบุคคลนั้น

                ๑.  เราจักเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่
                ๒.  เราจักเป็นศิษย์ที่ดีของครูอาจารย์
                ๓.  เราจักเป็นมิตรที่ดีของเพื่อน
                ๔.  เราจักเป็นพลเมืองที่ดีของชาติ
                ๕.  เราจักทำประโยชน์  “เพื่อตน-เพื่อสังคม”
                     ให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาท


เมื่อนักศึกษาประพฤติปฏิบัติข้อที่ ๑-๔ ได้
ข้อที่ ๕ ก็บริบูรณ์แบบอยู่โดยอัตโนมัติ


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

สันติภาพทั้งเจริญทั้งสงบเหตุธรรมครบด้วยหน้าที่

ศีลธรรมของยุวชน  คือ  สันติภาพของโลก
(ธรรมะตัวอย่าง)

บิดามารดา  ครูบาอาจารย์  ไม่แสดงเยี่ยงให้
ยุวชนจะรู้ได้อย่างไร ?

ศีลธรรมศาสนา  ขาดอบรมศึกษา

ยุวชนจะรู้คุณค่าได้อย่างไร ?

เป็นมนุษย์กันให้ถูกต้อง  โลกทั้งผองสันติภาพรุ่งเรือง

พัฒนาเพียงวัตถุส่วนใหญ่  โลกยังไกลสันติภาพ

หากช่วยกันพัฒนาศีลธรรม  จักไม่ตกต่ำถึงไร้สันติภาพ

เหตุดูหมิ่นศีลธรรม

ธรรมชาติจึงลงทัณฑ์กรรมทำลายสันติภาพ

สันติภาพจักกลับมา  ต่อเมื่อประชาคาระวะศีลธรรม

สันติภาพจักยั่งยืน  เหตุชาวโลก  ชุ่มชื่นอยู่ด้วยศีลธรรม

ชาวโลกไร้ศีลธรรมมากเท่าไร  โลกยิ่งไกลต่อสันติภาพ

เดี๋ยวนี้โลกไร้สันติภาพ  “เลว-ราย-ชั่ว-หยาบ”

เข้าครองอยู่มิรู้หรือ ?

เห็นแก่ตนจัด (ภาษาธรรม)  นั่นคือ

“ตัวสัตว์ (โง่)  กัดสันติภาพ”

หากช่วยกันขจัด  เลว-ราย-ชั่ว-หยาบ

“ภายในตน ๆ “ ธรรมชาติจักให้ผลเป็นสันติภาพ

ชาวโลกยังเกลียดศีลธรรมอยู่  อย่าหวังกู้ซึ่งสันติภาพ

สันติภาพเป็นผลพลอยได้  เมื่อชาวโลกหลายเข้าหาศีลธรรม

สันติภาพจักไมกลับมา  เพียงนอนถ้ากวักมืออ้อนวอน


    สัตว์โลก  โดยธรรมชาติ          สัญชาติญาณ  ต้องการห้า

เหตุขาด    ธรรมภาษา        เหล่าสัตตา  บ่รู้ใช้

ศีลห้า        ธรรมแม่บท        พึงกำหนด  จดจำไว้

รู้ใช้        หมดวุ่นวาย        สุขสบาย  สันติภาพเอย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ถ้า -  รอคอย

ผลของการศึกษา ค่าของศีลธรรม

    หากสิ่งดี  มีศีลธรรม  หมดจำเป็น
มัวแต่เห็น  วิถีพาล  ใช้งานชาติ
เมื่อศีลธรรม  ล้ำด้วยคุณ  เราเลิกขาด
ความวินาศ  จักแผดเผา  เอาเหลือทน

    นามประชา-ธิปไตย  แท้จริงได้
เหตุรู้ใช้  ศีลธรรม  ประจำตน
คือทุกพรรค  รักสันติ  หมดวุ่นวน
ประชาชน  สุขสงบ  เคารพธรรม

    ขาดศีลธรรม  จำไว้เถิด  ต้องเกิดทุกข์
กลียุค  พลันเกิดได้  เหตุไร้ธรรม
เสมอสัตว์  จิตวุ่นวาย  ตกฝ่ายต่ำ
เหตุขาดธรรม  ประดับใจ  ไฟเผาลน

    นักศึกษา  แบบสมบูรณ์  เกื้อกูลชาติ
เคารพศาสน์  มีศีลธรรม  ประจำตน
ตรงต่อ “งาน-  กาล หน้าที่”  หมดวุ่นวน
มุ่งหวังผล  สงบสุข  ยุคบัณฑิต

    นักศึกษา   หมาหางด้วน  ก่อกวนชาติ
ประณามศาสน์  ขาดศีลธรรม  ค้ำจุนจิต
เสริมวุ่นวาย  ให้แก่ชาติ  อยู่เป็นนิจ
ประกอบกิจ  เห็นแก่ตน  ผลศึกษ์ด้อย

    เห็นแก่ตน  คนเอาสุ-  นัขนิสัย
ดูหมาใหญ่  เอารัด  กัดหมาน้อย
วาสนาสูง  เอาเปรียบ  วาสนาต้อย
สุขสันต์ด้อย  ชาวโลกขาด  ศาสน์จริงแท้

    เข้าใจโง่  ว่าฉลาด  เกินคาดฝัน
ชาวโลกนั้น  จึงวุ่นวาย  หาย-คว่ำ  แปล
พร้อมดูหมิ่น  ศีลธรรม  ค่าล้ำแท้
จิตข้องแวะ  เหตุการณ์  ล้างผลาญหลาย

    เกิดคดโกง  เอียงซ้าย  หลายเนินโคก
ทุกมุมโลก  เดือดร้อน  ดูมิวาย
เมื่อศีลธรรม  ยังมีอยู่  ดูสุขหลาย
ฤานี้ไซร้  กลีกาล  ผลาญโลกา

    สภาเปรต  สภาผี  เกิดมีมาก
เปรตคืออยาก  ผีหลอกลวง  ปวงประชา
ธรรมสภา  หวังพ้นทุกข์  สุขสันตา
อีกสภา  กัดกินชาติ  ปรารถน์ไหนสิ ?

    ยุคศีลธรรม  ไม่เหลืออยู่  ทุกประการ
ท่านกล่าวขาน  ยุคนั้นว่า  มิคสัญญี
หมดศีลธรรม  ขาดตัวอย่าง  ทางที่ดี
ชาวโลกี  เสมอสัตว์  เอารัดกัน

    เห็นแก่ตน  ผลทุกข์ยาก  เกิดมากหลาย
เพราะเหตุไร้  ศีลธรรม  กรรมมหันต์
ตกอบาย  ทั้งเป็น  เห็นฉับพลัน
หลงยึดมั่น  ว่าสนุก  ว่าสุขหลาย

    เห็นแก่ตน  บ่สนใจ  ในศีลผล
ธรรมชาติดล  ให้เกิดทุกข์  ยุควุ่นวาย
มิคสัญญ์  สำคัญว่า  แสนสบาย
บ่ย่อมคลาย  บ่เลิกละ  บ้าตัวตน

    ตัว “สู-กู”  ยึดมั่น  เป็นสัญญา
ดุจคนป่า  ไร้ธรรมยุค  ทุกข์เหลือทน
คนเพียงกาย  จิตดุจสัตว์  บอกชัดผล
จักเป็นคน  เสียชาติ  ขาดศีลธรรม

    มนุษย์ชาติ  มาตรศีล  ห้าประการ
สัญชาติญาณ  มีในจิต  บอกกิจกรรม
เผลองมงาย  หลงใช้  ฝ่ายอธรรม
วางกิจกรรม  มนุษยชาติ  ขาดส่วนดี

    ธงไม่มีเสา  ควรรู้  ดูไม่งาม
บอกเนื้อความ  ต่ำต้อย  ด้อยเสรี
เสาธงนั้น  ควรใช้  เป็นมิ่งศรี
บอกเสรี  แห่งชาติ  ไทยปรารถน์หมาย

    เคารพธรรม  นั่นแหละหมาย  ใช้เสาธง
เสริมดำรง  เสรีจิต  สิทธิ์ผลหลาย
จักพ้นทุกข์  สุขสมดุล  หมดวุ่นวาย
ควรกราบไหว้  เสาธงธรรม  จำชีพตน

    มนุษยชาติ  อุดมค่า  รักษาโลก
กำจัดโศก  สร้างสรรค์  หมั่นใจสน
ธงศีลห้า  กัลยาธรรม  ประจำตน
จักเกิดผล  สนองชาติ  ปราศทุกข์เอย

    โอ้อมนุษย์  มากหลาย  ทำลายโลก
สร้างทุกข์โศก  แก่ชาติ  แก่ศาสน์เหวย
ปัจจุบัน  ดังเห็นอยู่  ดูได้เลย
ชาวโลกเอย  มนุษย์สลาย  อบายเจริญ

    โลกยุคนี้  วุ่นวาย  หลายแบบอย่าง
เพราะเหตุร้าง  ศีลธรรม  กรรมยิ่งเกิน
วัดก็ร้าง  คุกตาราง  ยิ่งเจริญ
มัวหลงเพลิน  เห็นแก่พรรค  รักประมาท

    เมื่อศีลธรรม  ประชาชน  ขาดสนใจ
แม้อยู่ไป  นานเท่าไร  ก็เสียชาติ
ราชบัญชา  บ่ยอมตาม  ประณามศาสน์
เกิดอุบาทว์  ทำลายเมือง  ประเทืองโลก

    อาทิผู้ใหญ่ (ฯลฯ)  นายกครบ  เคารพธรรม
มุ่งกิจกรรม  อุดมการณ์  ผลาญทุกข์โศก
เคารพ “ศาสน์-  ราชกฎ”  หมดเอียงโยก
อุบาทว์โลก  จัญไรชาติ  ไปปราศเอย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ขออภัย วิจัยคำปรัมปรา

บวช ด้วยหวังแอบอิ่ง พุทธศาสน์

ลี่ เลี่ยงพุทธานุญาต ยิ่งแล้ว

บวช อยู่ตามอำนาจ         ปากท้อง

ลอง เล่นเห็นบวชได้         หวังใช้เพศลวง

บวช บ่หวังอยู่ได้ ยืนนาน

ฉลอง จิต ปิตุมารด์ หวังไว้

ประ กอบหมั่นกิจศาสน์ แม้อยู่  น้อยนา

เพณี มีสืบไว้         จัดได้ยังดี

บวช ด้วยเห็นทุกข์นั้น มากหลาย

หนี ทุกข์ จากเกิด,ตาย สิ่งแท้

สง เกิดทุกข์มิวาย         หวังหลีก  ท่านนา

สาร วัฎฎ์สามหลีกได้ เลี่ยงด้วยนิพพาน

บวช ทำไม  ไม่เว้น บาปกรรม

ผลาญ แต่พุทธธรรม บ่เว้น

ข้าว กินเพื่อสั่งสม เสริมสร้าง  บาปแฮ

สุก- ไซร้  หวังได้สิ้น        ทุกชิ้นเพื่อตน

บวช ทรงแต่เพศไว้ อย่างเดียว

สนุก บ่แลเหลียว เหตุบ้าง

ตาม คิด  สิ่งชั่วเกี่ยว กอร์ปไว้  มากแฮ

เพื่อน ดี  บ่ตามได้ พาลร้ายยินตาม

นักบวชห้า  เรานี้ อย่างไหน

เราควรวินิจฉัย         ดูบ้าง

รักดีควรสนใจ         เลิกเยี่ยง  พาลแฮ

ตนดี-หรือเลวไซร้ รู้ได้ด้วยตน

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ผ้าเหลืองน้อย

       พุทธเพียงปาก  พลาดตัวจริง  สิ่งที่พึ่ง

ขาดคำนึง  เหตุเป็นมา  โลกานุวัตต์

ผ้าเหลืองน้อย  ห้อยหู  ดูให้ชัด

ทั้งบ้าน-วัด   ชาวโลกวุ่น  หมุนงมงาย

       ผ้าเหลืองน้อย  ห้อยหู  รู้กันเถิด

เดี๋ยวนี้เกิด  มีมาก  ขึ้นหลากหลาย

เกิดจากพวก  นิยม  บวชงมงาย

บวชเพียงกาย  พุทธศาสน์  ไม่ปรารถน์รู้

       สมัยนี้  มักนิยม  งมงายบวช

คำขาน-กรวด-  ปัจจ์บ่ได้  ใช้กันอยู่

อุปัชฌาย์  ชักคาง  ปางหมดรู้

บวก,ลบ,ดู  ไหนบุญ-บาป  โปรดทราบกัน

       บวชลูกหลาน  มีกัน  ทุกวันนี้

นั่นวิถี  พุทธแท้  แน่หรือนั่น

หากเพียงทำ  ตามคำ  เล่าลือกัน

อาการนั้น  ผ้าเหลืองน้อย  ห้อยหูแน่

       อาการบวช  บวชกัน  ทุกวันนี้

เกิดพิธี  ทำลาย  มากมายแล

สัตว์พลอยตาย  อบายมุข  เกิดทุกข์แท้

กิจนั่นแหละ  เป็นอธรรม  สร้างกรรมหนา

       หลงกรรมชั่ว  ดีไม่ปรารถน์  ขาดพุทธสอน

เอาศาสน์หลอน  เป็นเสาราว  เช่าตากผ้า

ออกแต่บัตร  ปัจจ์ไม่จำ  ผึงตำรา

ดูทั่วหน้า  สังฆสันนิ์  ป้องกันปราศ

       ปล่อยให้สิ่ง  เลวหยาบ  บาปเข้าครอง

สัมมาหมอง  เกิดมิจฉา  บ้าหลงศาสน์

เมื่อสงฆ์ขาด  อารักขา  พุทธานุญาต

ตัวจริงศาสน์  ขาดผู้รู้  ผู้ศึกษา

       นักบวชเปรต  นักบวชผี  เกิดมีมาก

เปรตคืออยาก  ผีลวงหลอก  บอกสาขา

ศรัทธาแท้  หวังพ้นทุกข์  สุขสันตา

อุปทุสิกา  บวชทำลาย  หลายแบบมี

       หัวหนามสี่  มีอยู่  ประตูโบสถ์

ทำไมโฉด  ยกกัน  ทุกวันนี้

"นรก-สัตว์-  อสูร-เปรต"  ดูให้ดี

สมัยนี้  บวชนิยม  ข่มหัวหนาม

       บวชออกบัตร  สัตว์พลอยตาย  ใช้ศาสน์ฟรี

หัวหนามสี่  กลับดังเด่น  เป็นเกียรติงาม

อบายภูมิสี่  ชาวโลก  หมดเกรงขาม

เห็นหัวหนาม  เป็นดอกบัว  ดูทั่วหน้า

       หวังพุทธแท้  อย่ามัวหลับ  กลับตื่นเถิด

คือกลับเปิด  ตาหู  รู้ศาสนา

แนวของพุทธ  รู้ไว้  ได้คุณค่า

บ้าน-วัดวา  ควรรู้ธรรม  คำพุทธสอน

       หากชาวพุทธ  ทิ้งศาสน์  หมดปรารถน์กัน

เดือดร้อนนั้น  จักเผาลน  ผลถูกหลอน

ส่วนใดพร่อง  เมื่อรู้ได้  ควรสังวร

แนวพุทธสอน  หวังพ้นทุกข์  สุขสันต์เอย

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

โลกานุวัฒน์ ธรรมานุวัฒน์ ไหนสลัดศีลธรรม ?

ไฉนไปวัด  แม้วันพระ  ก็แสนยาก

ดูลำบาก  เหมือนนรก  จะหมกไหม้

หวังพ้นทุกข์  รีบปลุกตน  เสียก่อนตาย

ประโยชน์หลาย  กุศลสร้าง  ทุกข์ห่างไกล

ไปวัดวา  วันพระ  เดือนสี่ครั้ง

ดูก็ยัง  เต็มฝืน  ขืนจิตใจ

ผลคงน้อย  กว่าโรงเหล้า  เช้า-เย็นไป

อีกผลไฉน  หมู่พนัน  มันแสนสุข

ใส่โลงแก้ว  สวดอภิธรรม  พร้อมนำทาง

นั่นตัวอย่าง  ให้คนเป็น  มองเห็นทุกข์

เพื่อก่อนตาย  ได้ขวนขวาย  ประโยชน์สุข

บรรเทาทุกข์  ด้วยอนิจจา  ค่าสุดโต่ง

ให้พระธรรม  นำทาง  เสียก่อนตาย

สุขสบาย  กว่านำทาง  ปางใส่โลง

ปฏิบัติศีลสมาธิ  ให้สนิท  จิตโอ่โถง

แม้ใส่โลง  บ่ยากจน  ผลเห็นขันธ์

ไฉนยังเป็น  ไม่เคยเห็น  สนใจศาสน์

ลมปราณขาด  มนต์พระสวด  กวดบุญกัน

มุ่งออกบัตร  สัตว์พลอยตาย  นานาพันธุ์

ใช้ศาสน์ผัน  เป็นเสาราว  เช่าตากผ้า

เตือนบ้างสิ่ง  ว่านอกศาสน์  ไม่ปรารถน์หยุด

นี้หรือพุทธ  ตามที่เห็น  เคยเป็นมา

บอกทางบุญ  กลับเป็นบาป  เขาว่าบ้า

เกือบทั่วหน้า  ชาวพุทธไทย  อย่างไรกัน

หวังพึ่งธรรม  จำต้องถึง  เสียก่อนตาย

จักสมหมาย  พ้นทุกข์  เกิดสุขสันต์

ใส่โลงแล้ว  แม้ประดับ  สารพัน

จักเป็นหมัน  โมฆะชาติ  อย่าปรารถน์ฝืน

เมื่อยามเย็น  ไม่เห็น  ธรรมาภรณ์

ขาดสังวร  หิโรตตัปป์  หลับไม่ตื่น

ยามใส่โลง  เครื่องประดับ  ช่วยกันฟื้น

นั้นคือฝืน  ธรรมชาติ  เกินคาดฝัน

เครื่องประดับ  หน้าศพ  พบส่วนมาก

เหตุความยาก  สรรเสริญ  เกินกตัญญ์

มีทั่วไป  ทั้งฐานะ  และสามัญ

ไฉนพุทธ  เสริมเกียรติกาม  ยามวายปราณ

เครื่องประดับ  เพียงอามิส  วิจิตรโลก

กำจัดโศก  ปลิ้นได้  ตรัสไว้นาน

ธรรมานุวัตต์  หลักพุทธศาสน์  ไม่เสียกาล

พุทธทรงขาน  ว่าพ้นทุกข์  สุขสันต์จริง

เครื่องประดับ  เพียงวัตถุ  แม้สวยหรู

ซึ่งอวดชู  แบกไป  วิไลยิ่ง

เสริมความโศก  สร้างโลก  ให้ยุ่งขิง

ศีลธรรมสิ่ง  ประดับใจ  ไกลทุกข์หลาย

อธิบดีธรรม  ล้ำเลิศ  ประเสริฐแท้

อันได้แก่  ม้คคา-รัมณา  หมาย

มัคคเหตุกา  ธรรมา  ตรัสว่าไว้

ควรมีใช้  ประดับใจ  ไปนิพพาน

ปัญญาชน  คนดี  มีสุขเหลือ

ศรัทธาเชื่อ  อนัตตา  ค่ามาตรฐาน

แม้เราชน  คนหนา  ทุกขานาน

มองสังขาร  เปลี่ยนแปลง  ให้แจ้งชัด

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

คติพจน์

ไม่มีไฟใดเสมอด้วยราคะ

ไม่มีโทษใดเสมอด้วยโทสะ

ไม่มีทุกข์ใดเสมอด้วยเบญจขันธ์

ไม่มีสุขใดเสมอด้วยความสงบ

สุนัขโรคขี้เรื้อน แสดงธรรม ธ. ขุ

สุนัข  โรคเรื้อน  เปื้อนทั่วกาย

ขนร่วงราย  ไปสิ้น  เล่นดิ้นรน

ใช้เท้าแคะ  แตะต้อง  กายของตน

ทั่วสกล  ก็ไม่พบ  สมสุขสันต์

เล่นไปมา  หาที่ผ่อน  จะนอนพัก

ยิ่งทุกข์หนัก  เหตุประสบ  พบแต่คัน

โรคขี้เรื้อน  หนังตกกระ  ของหมานั่น

อาการคัน  ยิ่งเพิ่มมาก  ใช้ปากกัด

สุนัขนั่น  พุทธองค์  ทรงตรัสเปรียบ

ยกขึ้นเทียบ  ผู้ที่  มีโลภจัด

ทยานอยาก  มิวาย  ป้ายบอกชัด

ปฏิบัติ  ตามโลภยิ่ง  เลวจริงหนอ

อยากได้ลาภ  บาปไม่คิด  โลภปิดกั้น

แม้สิ่งนั้น  สมหวัง  ยังไม่พอ

เพราะความโลภ  ยังมี  ทวีก่อ

ความโลภหนอ  เปรียบโรคคัน  อนันต์เอย

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

อย่าตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ

สมัยนี้  พวกเรา  เอาแต่ตำ

น้ำพรึกซ้ำ  กันมากหลาย  ลายแม่น้ำ

บิดผันกิจ  พิธีศาสน์  ดูไม่งาม

สิ่งเลวทราม  แทรกศาสน์  ขาดศีลธรรม

รู้แต่ใช้  ไม่คิด  ผิดหรือถูก

พ่อกินลูก  ลูกกินพ่อ  ก่อสร้างกรรม

อ้างว่าบุญ  แต่ค้าบาป  หยาบระยำ

เป็นอธรรม  ต่อศาสน์  ขาดกุศล

อบายสี  ทวีมาก  ไม่อยากทราบ

จึงเกิดบาป  หลายชนิด  จิตวุ่นวน

นรก-เปรต-อสูร-สัตว์  เกิดในตน

สุจริตผล  บกพร่อง  บุญผองสิ้น

เดี๋ยวนี้บุญ  บวชลูกหลาน  หรืองานศพ

ส่วนมากพบ  แบบตีหมา  ให้กากิน

ชาวพุทธแท้  ไม่ควรแวะ  พลอยหลงดิ้น

บวก,ลบ,สิ้น  บุญ-บาปหลาก  ไหนมากกว่า

สมณะแท้  มีหน้าที่  ช่วยชี้แจง

บอกแสดง  ถูก-ผิด  เป็นกิจจา

ไก่ไม่ขัน  ไฉนเลี้ยงดู  คู่วัดวา

ไม่สมค่า  ก้อนข้าว  ทุกคราวฉัน

หวังกุศล  ผลสนอง  ต้องตามพุทธ

สิ่งควรหยุด  คือสัตตา  อย่าฆ่ามัน

อบายมุข  เกิดทุกข์มาก  เลิกจากกัน

อาทิพนัน  สุรา  ยาเสพติด

กุศลเกิด  จากการละ  สละยิ่ง

ซึ่งเป็นมิ่ง  ขวัญมนุษย์  พุทธประสิทธิ์

ถอนตัวกู  ของกู  อยู่เป็นนิจ

นั่นแหละกิจ  พุทธศาสน์  มาตรฐานผล

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

คิดดี พูดดี ทำดี

คิดดี  พูดดี  ทำดี  ด้วยสติปัญญา

นั่นคือ  ธรรมดาฝ่ายบุญ

คิดชั่ว  พูดชั่ว  ทำชั่ว  ด้วยประมาท

นั้นคือ  ธรรมชาติฝ่ายบาป



ความดี  คนดีทำง่าย  แต่คนชั่วทำยาก

ความชั่ว  คนชั่วทำง่าย  แต่คนดีทำยาก



อันชั่ว-ดี  มีอยู่  กูสร้างไว้

ใครรู้ได้  ชัดจริง  ยิ่งกว่ากู

แม้ที่สุด  เทวราช  มิอาจรู้

แต่ตัวกู  ต้องรู้ชัด  ด้วยอัตตา



พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

บุญ บาป คืออะไร

        บุญคือดี  ดีคือบุญ  มีคุณยิ่ง

หากชาย-หญิง  อยู่ด้วยบุญ  มีคุณค่า

บาปคือชั่ว  ชั่วคือบาป  เลวหยาบช้า

ผลทุกขา  ทุกส่วน  ไม่ควรเลย

       บาปคือชั่ว  ชั่วคือบาป  สิ่งหยาบช้า

ไฉลทั่วหล้า  บูชากัน  สนั่นเหวย

หนาด้วยบาป  ทุกข์ทับตน  ผลเฉยเมย

ชาวโลกโว้ย  เสียชาติ  ขาดบุญฉันท์

       บุญคือดี  ดีคือบุญ  สนุนชาติ

หมดสามารถ  แล้วหรือคุณ  บุญเฉยกัน

บุญมากสุข  ทุกข์หาย  ได้ฉับพลัน

หากเรามนั้น  หมดฉันทะ  บ้าบาปเอย

       บุญมากนั้น  โลกประเสริฐ  เกิดสุขสันต์

แต่บาปนั้น  สร้างทุกข์โศก  ให้โลกเหวย

วัตถุสิบ  บุญกิริยา  อย่าเฉยเมย

ชาวโลกเอย  สร้างบุญคุณยิ่งหนอ

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

อบายมุข

        เหตุหกอย่าง  ทางฉิบหาย  จำให้แน่

ที่หนึ่งแล  ดื่มสุรา  ติดยาฝิ่น

ที่สองเที่ยว  กลางคืน  ฝึกจนชิน

สามหลงดิ้น  ดูการเล่น  มิเว้นวาย

        สี่คลุกคลี  ด้วยพนัน  ขันแข่งหน้า

ข้อที่ห้า  คบคนชั่ว  แก้ไม่หาย

คือเสพติด  มิตรพาล  ไว้มากมาย

ที่หกหมาย  เกียจคร้าน  งานมากมี

        ทั้งหกนี้  ใครคลุกคลี  เสพไว้มาก

ต้องตกยาก  ทั้งชีวิต  จิตหมองศรี

ผลิตผลให้  ต่าง ๆ  หกอย่างนี้

ใครยินดี  เชิญทดลอง  ตามปองหมาย

        เชิญกอร์ปไว้  เสพไว้  ทำให้มาก

แต่งานหลาก  ท่านอย่าทำ  ทิ้งให้หาย

อาศัยแต่  เหตุทั้งหก  ดังยกไว้

ทรัพย์สลาย  ไม่ช้าเห็น  เข็ญใจฟื้น

        ในไม่ช้า  ขอรับรอง  ต้องตกยาก
ทนลำบาก  ตลอดท้อง  ของเสพฝืน
แม้จะมี  ชีวิต  อยู่ยั่งยืน
เหมือนหนึ่งฝืน  เชือดเนื้อ  เอาเกลือทา

        ใช้ชีวิต  วันหนึ่ง ๆ  ไร้ประโยชน์
ดุจคนโฉด  คั่วข้าวตอก  ออกหว่านนา
แม้อยู่ไป  นานเท่าไหร่  ไร้คุณค่า
ซ้ำสร้างป่า-เถื่อนรกร้าง  ทางจิตใจ

        ป่าในคน  ผลยิ่งกว่า  ป่าเสือร้าย
รักษาไว้  ต้องเกิดทุกข์  คุกคามใหญ่
ไฉนเขลา  มองไม่เห็น  ประเด็นภัย
ยังสุมไฟ  เผาตนไซร้  โง่ตายเอย

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ทรัพย์หาได้ รู้ใช้ได้ประโยชน์

"๑ ฝังไว้  ๒ ใช้หนี้  ๓ ให้เขายืม  ๔ ทิ้งเหว"


        ทรัพย์หาได้  ผู้รู้แจ้ง  แบ่งสี่ส่วน
ตามสมควร  แก่ทรัพย์  ไม่อับเฉา
แม้หาได้  มาก-น้อย  ไม่เสียเปล่า
ทรัพย์ใหม่เก่า  ให้ผล  ดลตามการณ์

        หนึ่งฝังไว้  เพื่อใช้  ในโลกหน้า
สองใช้หนี้  แทนคุณค่า  บิดามารด์
สามให้ยืม  คือสงเคราะห์  บุตร-หลิน-หลาน
สี่มาตรฐาน  เหวปากท้อง  ใส่ของกิน

        ไม่รู้ใช้  ได้เท่าไหร่  อย่าหวังพอ
เป็นเหตุก่อ  สร้างทุกข์  บุกหนี้สิน
สมบัติเดิม  มากหลาย  ต้องขายกิน
ชีพขาดศิลป์  ขาดประหยัด  กัดเจ้าของ


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

คติพจน์ เสน่ห์

คติพจน์

ถ้ารู้จักพอดี  ท่านจะเป็นเศรษฐีในเรือนยากจก

ถ้ามีแต่ความงก  ท่านจะเป็นยากจกในเรือนเศรษฐี


******************************************


เสน่ห์


   เสน่ห์งานปานเปรียบล้น        สุดหา

เสน่ห์ใดบ่อาจมา                     เท่าได้

ชนใดไป่ปราศงาน                   ทิ้งทอด  เสียนา

ชีพอยู่แม้มากน้อย                    ชนนั้นไร้เกษม



พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

แก้ปัญหายากจน

        ทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์สี่  เป็นเศรษฐีประตู
"อุฏฐานสัมปทา,  อารักขสัมปทา,  กัลฺยาณมิตตา,  สมชีวิตา"


        หนึ่งอุฎฐาน  เพียรหมั่น  ขยันงาน
สองพร้อมการณ์  อารักขา  ทรัพย์หาได้
สามกัลยา  มิตรที่ดี  ควรมีไว้
สี่ "สมะ" หมาย  รู้ประมาณ  การเป็นอยู่

       ธรรมสี่นี้  ใครรู้ใช้  ได้ประโยชน์
พ้น "ทุกข์-โทษ-พ้นยากจน"  ผลสวยหรู
จักผลิตทรัพย์  นับโกฎิ-ล้าน  ให้ท่านดู
นี้ประตู  บ้านเศรษฐี  เท่านี้เอง

       บุตรที่ดี  มีนามว่า  อภิชาติ
เหตุสามารถ  ยกฐานตน  ด้วยตนเก่ง
หมั่นฝึกจิต  ผลิตผลงาน  ฐานเหมาะเหม็ง
ไม่โฉงเฉง  รอ "มรดก"  ตกมาก-น้อย

       อนึ่งเศรษฐี  แม้มีทรัพย์  นับล้าน-โกฏิ
ถ้าจิตโฉด  เขลาประมาณ  การใช้สอย
จักตกยาก  ดุจยาจก  ทรัพย์ตกด้อย
เหตุใช้สอย  เกินประมาณ  ผลาญตนเอย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ


เหม็ง -  แน่นอนชัดเจน  เหมาะสมยิ่ง
โฉงเฉง - ไม่เอาการเอางาน
ต้อย - ต่ำต้อย

พิเศษพจน์

ไม่รู้จักนรกในตน  มักพูดวุ่นวนว่านรกไม่มี

ไม่รู้ว่าตนมีอาการของเปรต  มักปฏิเสธว่าเปรตไม่มี

ไม่รู้อสูรภายในตน  มักพูดสัประตนว่าอสูรไม่มี

ไม่รู้เดรัจฉาน (โง่) ภายใน  มักพูดไถลไปเดรัจฉานภายนอก


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

เปรตวิสัย มีที่นี่ และเดี๋ยวนี้

        โง่งมงาย  หมายเส้นผม  บังภูเขา
ปิดบังเอา  ไม่เห็นจริง  สิ่งชั่ว-ดี
แม้ในตน  สิ่งชั่วร้าย  บังเกิดมี
กลับยินดี  ว่าถูกทาง  สร้างปมเรื้อ

       คำว่าเปรต  เปรตนี้  มีความหมาย
เป็นกันได้  เหตุความอยาก  ตนมากเหลือ
ได้เท่าไหร่  ยังไม่พอ  ดูฟั่นเฝือ
กินจนเหลือ  ปากท้อง  มองดูขำ

       อาการอยาก  หิวกระหาย  ชี้ป้ายเปรต
เกิดทั่วเขต  เมื่อข้า-ราษฏร์  ขาดอิ่มหนำ
ความโลภจัด  เข้าสนุน  ตุ้นกระทำ
เกิดสร้างกรรม  เปรตวิสัย  ไปตามอยาก
(หิวกระหายทางด้านจิตวิญญาณ)

       ทั้งฐานะ  และสามัญ  จิตหวั่นไหว
เปรตวิสัย  จิตยินดี  มีกันมาก
เปรตกินเงิน-ดิน-สวน-ควน-เขา  หลาก
เหตุความอยาก  ปกปิด  จิตขาดธรรม

       คอรัปชั่น  นั้นแหละชั่ว  ตัวอุบาทว์
ทำลายชาติ  ขูดประชา  ชะตากรรม
เหตุคนงาน  ของชาติ  ขาดศีลธรรม
วิบากกรรม  ปากพร่อง  ท้องบ่เต็ม

       เปรตท้องเท่า  ภูเขา  อิ่มแสนยาก
เหตุมีปาก  กินให้  เท่ารูเข็ม
ความโลภจัด  มีอยู่  ไม่รู้เต็ม
เหมือนรูเข็ม  ปากเปรต  ทุเรศใจ

        ต้องการรู้  ชัดยิ่ง  ตัวจริงเปรต
แม้เจ้าเหตุ  ก็บ่รู้  กูคือใคร
อาการอยาก  ปากท้อง  กูไฉน
เป็นเปรตไป  แม้ร้อยกัลป์  อันทุเรศ

       สมณะแท้  มีหน้าที่  ช่วยชี้แจง
บอกแสดง  ถูกผิด  ด้วยจิตเจตน์
เพื่อประชา  อยู่ชอบ  กอร์ปด้วยเหตุ
พ้นจาก  "เปรต-อบายสี่"  สุขีเอย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ควน -  ภูเขาขนาดเล็ก

สวรรค์ในอก-นรกในใจ

        มนุษย์-สัตว์  วัดที่กาย  หมายยากอยู่
ต้องการรู้  แจ้งชัด  วัดที่จิต
คือมนุษย์  มีศีลธรรม  อยู่เป็นนิตย์
ส่วนสัตว์จิต  ตกต่ำ  ทุกข์จำนน

        มนุษยชาติ  มาตรศีล  ห้าประการ
เดรัจฉาน  ชอบกิจ  จิตวุ่นวน
แม้ศีลธรรม  เลว-ดี  มีเหตุผล
โง่ยอมตน  เป็นสัตว์ชาติ  ไม่ปรารถน์วัด

        สุคติคือ  พรหม-เทพ  มีในตน
ฝึกจิตสน  ตามรู้  ดูให้ชัด
ทุคติ  นรก-เปรต-อสูร-สัตว์
บอกแจ้งชัด  อยู่ในตน  สนใจหมาย

       "นรกเดือดร้อน  วุ่นวาย  กายจิตนา
เปรตเป็นมา  เหตุความอยาก  มากเหลือหลาย
อสูรมักมาก  อยากน้ำ  อยู่มิวาย
เดรัจฉ์หมาย (โง่)  ไม่สร่าง  ทางควรเสพ

       ธรรมของพรหม  มีเมตตา  เป็นอาทิ
ธรรมหิริ  โอตตัปป์  นับชั้นเทพ
พรหมวิหาร  หิโรตตัปป์  ใครส้องเสพ
เป็นพรหม-เทพ  ปัจจุบัน  ฉับพลันเอย

        นรก-สัตว์-อสูร-เปรต  สังเกตดู
มันไม่รู้  ทางไป  อย่างไรเหวย
จึงปล่อยตาม  อารมณ์  งมงายเคย
สุขเสบย  ไม่รู้เอา  เขลาวิถี


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ขออภัย สัญญา อนิจฺจา

ท่านพุทธทาส  ท่านเตือนว่า

        ความแก่หง่อม  ย่อมทุลัก  ทุเลมาก
ดังตาบอด  ข้ามฟาก  ฝั่งคลองหา
วิธีไต่  ไผ่ลำ  คลานคลำมา
กิริยา  แสนทุลัก  ทุเลแล

        ถ้าไม่อยาก  ให้ทุลัก  ทุเลมาก
รีบข้ามฟาก  เสียให้พ้น  ก่อนตนแก่
ก่อนตามืด  หูหนวก  สะดวกแท้
ตรองให้แน่  แต่เนิ่น ๆ  รับเดินเอย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ขออภัย วิจัยปริศนา

        พุทธศาสน์  น้ำอุดม  สมบูรณ์ยิ่ง
ทั้งชาย-หญิง  ดื่มใช้  ได้ทั่วกาล
น้ำคือธรรม  ของสัมมา  ค่ามาตรฐาน
ใครต้องการ  ดื่มกิน  สิ้นทุกข์หลาย

        บิดามารด์  ปานช่าง  สร้างหม้อดิน
ให้ทรัพย์สิน  สงเคราะห์บุตร  ตามจุดหมาย
หวังได้พึ่ง  ยามชรา  กว่าจะตาย
แต่กลับได้  อกตัญญ์  กันก็มี (ศีลธรรม)

        ปรมัตถ์  ระบุก้อง  กองสังขาร
ช่างชำนาญ  ปั้นหม้ออยู่  ดูเกินดี
แต่ตัวตน  ไม่เคยได้  กันสักที
แม้ร้อยปี  ไหนตัวตน  ค้นดูสิ ?

        รักษาไก่  มันไม่ขัน  รู้กันนะ
คือ "บุตร-สมณะ-ข้าราช"  ขาดหน้าที่
"ครัว-ชาติ-ศาสน์"  ขาดงาน  ฐานส่วนดี
สุขสันติ  ไปปราศ  เกินคาดคิด

        ถ้าครัว-ชาติ-ศาสนา  สามัคคี
สุขสันติ  โลกบวร  พรประสิทธิ์
ทำหน้าที่  ของตน ๆ  ทุกชนิด
รวมสาธิต  เกื้อสังคม  อุดมกิจ

        สุขสวรรค์  นั่นรื่นรมย์  ชมกันอยู่
แต่น้อยผู้  รู้ทาง  สร้างสรรค์สิทธิ์
ผ้าทรงเทพ  หิโรตตัปป์  ประดับจิต
ผู้มีสิทธิ์  ละอายชั่ว  กลัวบาปหลาย

       อยากสวรรค์  แต่ละเมิด  เปิดผ้าสิ้น
จิตหลงดิ้น  มิจฉาชาติ  พลาดจุดหมาย
หากทุจริต  ฝึกจิต  ให้ละอาย
สุจริตหลาย  ประพฤติกัน  สวรรค์แน่

       น้ำกิน-หม้อใช้-ไก่ขัน-สวรรค์พร้อม
ใครขานยอม  ว่าตนมี  ถมถี่แท้
สิ่งเหล่านี้  อย่าหลงเคร่า  ต่อเฒ่าแก่
ตรองให้แน่  ควรแก้ไข  ไปตามการณ์


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ


เคร่า -  รอ  รอคอย

ขออภัย วิจัยล้านปี

        ฟังอย่างไร  ชีวิตใคร  ได้ล้านปี
แม้ล้านปี  ไม่มีค่า  ถ้าเหลวไหล
สุญญาตา  คุณค่ามาก  จากงานใจ
จิตแจ่มใส  เห็นสุญญา  บ้าจักหาย

        คนเกียจคร้าน  ล้านปี  ไม่มีค่า
หนึ่งวินาที  คนขยัน  พันล้านหลาย
สุญญตา  แม้วินาท์  ค่ามากมาย
ล้านปีหมาย  คงเปรียบกาล  ล้านวินาที

        สาธุชน  คนดี  มีสุขเหลือ
ศรัทธาเชื่อ  อุดมคุณ  สุญญตา
"ปวงสัตว์โลก-สิ่ง"  ธรรมชาติ  สร้างสรรค์มา
เป็นสุญญา  ว่าง "ตัวกู-ตัวสู" เอย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

วัดดีไม่มีพระอยู่ พระดีไม่มีวัดอยู่

    ขันธ์ห้าคือ  วัดใกล้ชิด  จิตอาศัย
พระคือใจ  กอร์ปด้วยธรรม  นำจากทุกข์
พระและวัด  ดีแท้  แวะสันต์สุข
เห็นแจ้งทุกข์  ขันธ์ห้า  ทุกขาหาย

    พระดีแท้  ระบุตรง  องค์พระธรรม
คุณเลิศล้ำ  ช่วยสัตว์โลก  พ้นโศกหลาย
เคารพธรรม  ตามหน้าที่  อยู่มิวาย
สุขสบาย  ครบถ้วน  ควรแก่ธรรม

    ส่วนวัดดี  มีอยู่ตรง  องค์รูป-นาม
ถ้าจิตทราม  หลงเหยื่อ  เบื่อพระธรรม
จึงกายวัด  ขัดข้องพระ  อยู่พระเจ้า
จิตหน่ายธรรม  พระดีพราก  จากวัดหรู

    วัดขันธ์ห้า  ร้างพระธรรม  ระยำแท้
เพียงจิตแวะ  ใคร่ธรรมมะ  พระมีขู
วัดของใคร  ของมัน  ขยันดู
ไหนประตู  พ้นทุกข์  ปลุกตนเถิด

    โลกนาถธรรม  ไม่ยอมเอา  โง่เขลาแท้
กาลนั่นแล  ชาวโลกเขลา  เมาเหยื่อหลอน
หลงวัตถุ  ว่าเหมาะสม  อุดมพร
ธรรมบวร  ช่วยโลกได้  ไม่พินิจ

    วัดนอกร้าง  ขาดสงฆ์  องค์อยู่ครอง
วัดในหมอง  เหตุขาดธรรม  ประจำจิต
โอ่วัดใน  สมัยนี้  ทั่วสาธิต
ไฉนจมมิด  ดุจหัวตอ  ในบ่อหล่ม

    วัดของใคร  ใครดู  รู้กันเถิด
ระวังเกิด  ดุจหัวตอ  ในบ่อตม
ประคองจิต  ใกล้ชิดธรรม  ดูขำคม
พ้นเปือกตม  จักรับแสง  แห่งสัทธรรม

    ขันธ์ทั้งห้า  เป็นวัดใน  สนใจพิจร์
หมั่นฝึกจิต  ปล่อยวางเถิด  ประเสริฐกรรม
วัดของใคร  ใครรู้  ดูโดยธรรม
วิปัสสนากรรม  จักเห็นตรง  องค์สุญญา


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ