การให้ธรรมะย่อมชนะการให้ทั้งปวง

สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ

การให้ธรรมะย่อมชนะการให้ทั้งปวง

คำนำ

             ขออภัยท่านผู้รู้ทั้งหลาย พร้อมเพื่อน เกิด แก่ เจ็บ ตาย ทั้งหลายทั้งสิ้น ด้วยเหตุที่ข้าพเจ้าเป็นผู้มีความรู้น้อยและด้อยการศึกษา ได้เขียนรวบรวมข้อความเหล่านี้ให้ชื่อว่า

ปกิณกวจนะสาร

           เพื่อเป็นประโยชน์ตนและผู้อื่นบ้างแม้เล็กน้อย เพราะมีส่วนแห่งธรรมะและคำปรัมปราปนอยู่บ้าง แม้เป็นคำพูดเบ็ดเตล็ด แต่มีเคล็ดเป็นสาระอยู่บ้าง เมื่อผู้ใดรู้ใช้จะได้ประโยชน์ เพราะเขียนไว้โดยยึดเอาหลักธรรมของพระพุทธศาสนาเป็นแบบนั้นเอง แม้เสริมใส่เนื้อความบ้างก็ตามแบบของการบรรยาย บรรยายธรรมซึ่งได้จากการศึกษาและประสบการณ์มาตามระยะเวลาแห่งชีวิต ชีวิตล่วงไปมากแล้ว       อย่าเป็นโมฆะไร้สาระเสีย เปล่า ๆ ส่วนใดสมควร ก็มีส่วนแห่งประโยชน์ ส่วนใดไม่สมควรก็จัดว่าเป็นส่วนแห่งผิวเปลือก ทั้งนี้ย่อมอาศัยซึ่งกันและกัน เปรียบเหมือนต้นไม้ต้นหนึ่ง ๆ ต้องมีพร้อมทั้งใบ ราก สะเก็ด เปลือก กะพี้ แก่น จึงจะตั้งอยู่นานได้และให้ประโยชน์    แม้ขาดส่วนใดเป็นไปได้ไม่นาน มีแต่แก่นก็อยู่ไม่ได้ ต้องสลายแน่    

               บทเขียนนี้ก็มีส่วนไม่เหมาะสมบ้าง แต่ไม่ถึงกับเป็นอันตราย ทำลายชาติและพระพุทธศาสนา ซึ่งพิจารณากันโดยพระธรรมวินัย

สงฺฆมฺภนฺเต ปวาเรมิ

(ข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ กระผมขอปวารณาต่อสงฆ์)

ทิฏเฐน วา สุเตน วา ปริสงฺกายา

(ด้วยการเห็น, ด้วยการฟัง, หรือด้วยอาการอันน่ารังเกียจ 

สงสัยในประผมก็ดี)

วนทฺตุ มํ อายสฺนฺโต อนุกมฺปํ อุปาทาย

(ข้อท่านผู้มีอายุทั้งหลาย กรุณาถือความอนุเคราะห์ 

ว่ากล่าวตักเตือนกระผมได้โดยธรรมวินัย)

ปสฺสนฺโต ปฏิกฺกริสฺสามิ

(เมื่อกระผมเห็นตามที่ท่านเตือน 

กระผมจะได้ทำคืนเสียโดยธรรมวินัยครับ)

พระมหาผ่อง สุปัญโญ