คาถานอบน้อมพระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อตรัสรู้

นะโม           สาตาคิริยักโข

ตัสสะ           อสุริณโธ  ปวุจฺจติ

ภะคะวะโต   จตุมหาราชา

อะระหะโต   สักโกตถา

สัมมา สัมพุทธสาติ   มหาพรหมเมหิ  ปวุจฺจติ

คาถาพรรณาพระคุณพระศักยอังคีรส (คาถาความจำ)

ปทุมํ  ยถา  โกกนุทํ  สุคนฺธํ

ปาโต  สิยา  ผลฺลมวิตคนฺธํ

อฺงคีรสํ  ปฺสส  วิโรจมานํ

ตปฺน ตมาทิจฺจ  มิวฺนตลิเขฯ

เธอจงดูพระศักยมุนีอังคีรส

ผู้มีพระรัศมีแผ่ซ่าน  ออกจากพระวรกาย

มีพระบวรพักตร์อันเบิกบาน  ปานหนึ่งว่า

ดอกบัวชื่อ โกกนุท  มีกลิ่นหอม

ย่อมขยายกลีบแล้วบานในตอนเช้า

มีกลิ่นเรณูไม่จางหาย

พระองค์ท่านยิ่งรุ่งเรืองไพโรจน์

ดุจดวงอาทิตย์อันส่องสว่าง

แผดแสงอยู่กลางท้องฟ้าฉะนั้น


(พระมหาปันถก เสนอให้พระจุลปันถก

ท่องจำแต่ท่านท่องเท่าไรก็ไม่จำ

สุดท้ายพระพุทธเจ้ามอบคาถาบทใหม่

ท่านจำได้แต่คาถาของพระพุทธเจ้า

ที่ให้ท่านท่องจำและลูบผ้าไปเรื่อยว่า

ระโชหะระณัง   ระชังหะระติ

ความกำหนัดย้อมใจ  ย่อมนำสัตว์โลกไปสู่วัฎฎสงสาร  หาที่สุดไม่ได้




พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ข่วยตนเองด้วยกายบริหาร

1. ยืนน้อมตัวมือจับราว  สะบัดเท้าไปข้างหลัง ข้างละ 30 ครั้ง
2. ยืนตรงมือจับราว  สะบัดเท้าไปข้างซ้าย-ข้างขวา ข้างละ 30 ครั้ง
3. ยืนตรงมือจับราว  สะบัดเท้าไปข้างหน้า ข้างละ 30 ครั้ง
4. ยืนตรงมือจับราว สะบัดเท้าขวาไปซ้าย - สะบัดเท้าซ้ายไปขวา สลับกันนับ 10 (ข้างละ 50)
5. ยืนตรงแกว่งมือทั้งสองไปข้างหน้า - ไปข้างหลัง พร้อมกันทั้ง 2 มือ นับ 100
6. ยืนตรงหงายมือ กำนิ้วกดฝ่ามือพร้อมยกมือขึ้นข้างหน้า แล้วสะบัดไปหลัง ผายนิ้วให้ตึง
   (กำ-บัด ๆ) ไปหน้า - ไปหลัง อยู่เช่นนั้นทั้งสองมือ นับ 100
7. หงายมือสะบัดทั้งซ้าย - ขวา  สลับกันนับ 100 (ข้างละ 50)
8. คว่ำมือสะบัดทั้งซ้าย - ขวา  สลับกันนับ 100 (กระดิกนิ้วไปในตัวด้วย)
9. สะบัดมือท่าว่ายน้ำซ้าย - ขวา  สลับกันนับ 100
10. แก้ท้องตึง นอนคว่ำยืดเท้า หลังเท้าทับพื้นทั้งสอง มือทั้ง 2 ค้ำกาย  แหงนดูเพดานไปหลังได้มากเท่าไรยิ่งดี นับ 100
    แก้เข็ดเอว-ปวดก้นกบ อีก 2 ท่าคือ  นอนเช่นนั้น มือขวาค้ำกาย มือซ้ายหย่อน, มือซ้ายค้ำกาย มือขวาหย่อน นับข้างละ 100  แก้เส้นเดียดน้ำ ขวา-ซ้าย  แก้เข็ดเอว-ปวดก้นกบ
11. นอนท่าก้นกบอยู่ระหว่างส้นทั้ง 2 หลังและหัวทับพื้น นับ 100 แก้เส้นตึงหน้าขา
12. นั่งปลายเท้าผายออกข้าง มือจับปลายเท้าทั้ง 2 ก้มหน้าถึงพื้น นับ 100 แกว่งปลายเท้าด้วย
13. คู้ปลายเท้าเข้าหากัน ส้นถึงก้น มือจับข่มเข่าทั้ง 2 ให้แขนตรงนับ 100
14. นั่งขัดสมาธิเพชร มือค้ำฝ่าเท้าตรงสะบัดตัว ซ้าย 50 ครั้ง ขวา 50 ครั้ง
15. นั่งกายตรงแหงนหน้าขึ้นพร้อมหายใจเข้ายาว ๆ ก้มหน้าหายใจออกยาว ๆ นับให้ได้ 30  ครั้ง ทั้งเข้า - ออก  (นี่วิธีใช้ลมปราณให้เป็นประโยชน์)
    ตะแคงหัวไปไหล่ขวา หายใจเข้ายาว 30  ครั้งตะแคงหัวไปไหล่ซ้าย หายใจออก 30 ครั้งด้วย (แก้ลมวิงเวียนดีกว่ายากิน)
16. ประสานนิ้วกดมือกดท้ายทอยโยกขึ้น-ลง นับ 50 ตะแคงหน้าซ้าย - ขวาด้วย
17. เท้าซ้ายยืดตรง มือขวาสอดใต้ข้อเท้าซ้าย ปลายนิ้วจับท้ายทอย โยกขึ้น-ลง 50 ครั้ง
    (มากกว่านี้ แก้เข็ดหลังปวดเอว ปวดก้นกบ)
18. เท้าขวายืดตรง มือขวาสอดใต้ข้อเท้าซ้าย ปลายนิ้วจับท้ายทอย โยกขึ้น-ลง 50 ครั้ง
    (เมื่อชำนาญแล้วนับถึง 100)
19. ปลายเท้าขวาทับหน้าขาเหนือเข่าซ้าย มือจับปลายเท้าโยกตัวไป - มา
    (เมื่อชำนาญแล้ว ก้มหน้าผากให้ถึงแข้ง นับ 1 -  100)
20. ปลายเท้าซ้ายทับหน้าขาเหนือเข่าขวา มือจับปลายเท้าโยกตัวไป - มา
    ให้ได้ทั้งสี่ข้างของเท้าจึงจะบริบูรณ์แบบ
    ตรงกันกับข้อที่ 19 เมื่อชำนาญแล้ว ก้มหน้าให้ถึงหน้าแข้ง แล้วจึงนับ 1 -  100 
    ไม่ต้องโยกเล่นอยู่ แก้กระดูกทับเส้น เส้นทับกระดูก ไม่ต้องผ่าตัด
21. ศอกขวากดเข่าซ้าย ดึงบิดตัวดูด้านหลัง นับ 1 -  100
22. ศอกซ้ายกดเข่าขวา ดึงบิดตัวดูด้านหลัง นับ 1 -  100
23. นั่งยืดเท้าทั้ง 2 ฝ่ามือทั้ง 2 ข้างคว่าจรดพื้น  ปลายนิ้วเข้าหาตะโพกน้อมตัวไปหน้า
    นับ 1 -  100
24. นั่งยืดเท้าทั้ง 2 ตรง ศีรษะก้มลงระหว่างเข่าทั้ง 2 จรดพื้น นับ 1 -  100
    
    
    ทุก ๆ ท่าของกายบริหาร ทำไปตามได้ก่อน ค่อยทวีให้มากขึ้น ครบจำนวนที่บอกไว้
    อุบายใช้การนับในท่านั้น ๆ คือ ให้สม่ำเสมอของการบริหาร (ใช้เวลา 45 นาทีจบ)
    ทำให้เป็นกิจวัตรป้องกันอัมพฤกษ์ อัมพาต ได้ แม้ผู้ที่เป็นแล้ว ที่ช่วยเหลือตนเองได้
    ขยันทำไม่ต้องไปหาหมอนวด
    
    

    สมุนไพรก็เป็นยา  บริหารร่างกายนั่นหนา  คุณค่ายิ่งกว่ายากิน

    ของขม  มักถูกใข้เป็นยาที่ดี

    ยาที่ดี  ไม่มีค่า  ถ้าไม่กิน

    หมอที่ดีในโลกนี้  คือ หมอที่รู้จักรักษาตน

     

    พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ  

    พิมพ์เผยแพร่เป็นธรรมทาน  ห้ามขาย

    
    

สติสังวร ธรรมสารปีใหม่

สติสังวร  ศีล-สมาธิ  และปัญญา
กายวาจา  พร้อมใจ  ใฝ่สุขสันต์
ทำหน้าที่  สมบูรณ์  ทุกสิ่งอัน
ปี-เดือน-วัน  ใหม่ดีอยู่  คู่ชีพนาน

    ถ้าหนุ่มสาว  เต่าแก่  ข้องแวะธรรม
ปีใหม่ล้ำ  ด้วยคุณค่า  มหาศาล
ศีล-สมาธิฯ  ประสิทธิ์พร  ตลอดกาล
นั่นธรรมสาร  รับปีใหม่  ปลอดภัยเอย

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ส. ค. ส. “ สื่อ ความ สงบ “

ส. ค. ส.

“ สื่อ ความ สงบ “

ปีจักใหม่ตลอด  โลกจักรอด  ด้วยศีลธรรม
อยู่ด้วยสุจริต  ชีวิตสวยงามตลอดกาล
“ กาย-วาจา-ใจ  สุจริต  ย่อมประสิทธิ์พรชัย  ยิ่งกว่าพรใด ๆ  ในโลกหล้า

คนโง่  มัวอ้ออนวอนขอพรจากผู้อื่น
แต่คนฉลาด  ประสาทพรให้ตนได้
กระทำดี  ผลประสิทธิ์ยิ่งกว่าขอพร
กระทำชั่ว  ผลสะท้อนหลั่งมายิ่งกว่าสาปแช่ง
คนฉลาด “ ซื่อสัตย์-ฝึกตน-อดทน-เสียสละ “
(พระบรมราโชวาท)

คนโง่ “ เอียงคด-บ่ฝึกตน-ขาดอดทน-เห็นแก่ตนจัด “
ความเกียจคร้าน  คือ  โรงงานผลิตคนโง่
ความขยัน  ย่อมปลุปั้นให้คนฉลาด
โมฆะชีวิต  เพราะจิตไร้การฝึก
ยอดของความดี “ ช่วยตน-ผู้อื่น” ให้พ้นปวงทุกข์ได้
นั่นไซร้ยอดของความดี


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ไปงานศพแต่ละที ปริศนาดี ๆ พึงศึกษา

ไปงานศพแต่ละที

ปริศนาดี ๆ  พึงศึกษา

เชิญ....

    ดู พ.พาน  สำหรับใส่  สิ่งสูงสุด
กายมนุษย์  ควรใส่ธรรม  อันล้ำค่า
ไม่เช่นนั้น  เสมออาทิ  หมี-หมู-หมา
ศีล-สมาธิ  และปัญญา  ค่าสุดโต่ง

    ผ้าพานช้าง  พาดไว้  ให้สำนึก
ให้รู้สึก  ว่าเรา-เจ้า  จักเข้าโลง
เราไม่ช้า  จักตายดี  หรือตายโหง
ควรเตรียมโลง-  ธรรมะใช้  ให้พ้นทุกข์

    ล้างมือ-เท้า  ความหมาย  ให้รู้ชัด
เพื่อฝึกหัด  จิตไว้  ให้สร้างสุข
หากทุจริต  จิตสกปรก  ตกสู่ทุกข์
หวังบรมสุข  เอาสุจริต  ล้างจิตตน

    ธูปหนึ่งก้าน  บูชาศพ  ตามพบเห็น
เพื่อให้เป็น  สัจจะธรรม  แนะนำตน
ความตายนี้  เป็นหนึ่ง  ของทุกคน
ทั้งยากจน  มั่งมี  เช่นนี้แน่

    ปริศนานี้  วิจัยไว้  ให้เป็นธรรม
หวังชักนำ  เพื่อนทั้งหลาย  “ ตาย-เกิด-แก่ ”
เพื่อละชั่ว  ประพฤติดี  นี้ควรแท้
ยอดดีแล  ช่วยตน  พ้นทุกข์เอย

พิสูจน์พจน์

สติภาวนา  พุทโธ ๆ   เสียก่อนตาย
ดีกว่าเขา    บอกให้   ใกล้ดับจิต
อนิจจา       ตนเอง      เพ่งพินิจ
คุณยิ่งกว่า  พระอนิจจ์ ฯลฯ ยามปิดโลง


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ปูชนียะสถาน(อินเดีย)

ปูชนียะสถาน  (อินเดีย)

มีต้นศรีมหาโพธิ์เป็นอาทิ

(บูชาต้นโพธิ์  เสียวันนี้  ที่นี่  เดี๋ยวนี้  ไม่ดีหรือ ?)

    ต้นมหาโพธิ์  คุณค่า  มหาศาล
ซึ่งเป็นสถาน  ที่ตรัสรู้  พระสุคต
พร้อมโพธิปักขิ์  ล้ำค่า  กว่าใดหมด
สะอาดหมดจด  สว่างไสว  โพธิใดปาน

    พระพุทธองค์  ทรงตรัสไว้  ให้ทำตาม
เพื่อโลกสาม  สุขสันต์  นิรันตระกาล
เหตุปฏิบัติ  บูชาไว้  ให้ชำนาญ
พระนิพพาน  บรมผล  ดลตามการณ์

    “ ศีล - สมาธิ - ปัญญา “  ประเสริฐกว่า
อุดมกว่า “ เกียร - ติ - ศักดิ์ “  แม้อรรคะฐาน
พระพุทธองค์  ทรงเห็น  เด่นเชาว์ชาญ
สลัดราชฐาน  เข้าอยู่ป่า  ฆ่าทุกข์เอ๋ย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ยุคโฆษณาชวนเชื่อ

ยุคโฆษณาชวนเชื่อ

๒๘ สิงหาคม  ๒๕๔๒

    พระพุทธเจ้า  องค์หนึ่ง  จะตรัสรู้
ว่างศาสน์อยู่  แสนนาน  ชั่วกาลไกล
พุทธพจน์  หมดผู้  รู้ขานไข
คาถาใน  สี่บาทบท  หมดคนจำ

    ธรรมราชา  รางวัลทอง  ท่องคาถา
ตั้งราคา  เท่าลูกฟัก  หนักทองคำ
ขาดผู้รู้  ผู้ฉลาด  ขาดทรงจำ
ราชาธรรม  ค้นบ่พบ  จบการหา

    ไฉนศรีอารย์  ดังก้องมา  ทั่วธานินทร์
ผีหลอกกิน  สร้างหน่วยงาน  เพื่อการค้า
โฆษณาสร้าง  โฆษณาขาย  ให้วัดวา
มากยิ่งหนา  เกิดยุคเปรต  ไร้เหตุผล

    เกิดงมงาย  หลายประการ  ทั้งบ้าน-วัด
เกิดเดรัจฉ์  คือโง่  โมหะผล
ขาดพิสูจน์  ขาดธรรม  แน่นำตน
เกิดวุ่นวน  สร้างทุกข์  ยุคหลอกลวง

    เกิดปีศาจ  อุบาทว์ร้าย  หลายประการ
เอาศรีอารย์  โฆษณา  บ้าบวงสรวง
เชิญผีสาง  นางไม้  ใช้หลอกลวง
เหตุแหนหวง  อยากได้  ไร้ยุคธรรม

    จึงเปลี่ยนตน  จากมนุษย์  ผุดเป็นสัตว์
โง่ขบกัด  กินตน  ผลแห่งกรรม
เกิดวุ่นวาย  ทั่วกาย-จิต  พิษอธรรม
เหตุโง่นำ  ให้สร้างทุกข์  ยุคธรรมเลือน

    ชาวพุทธแท้  ดำเนินตรง  องค์อริยมรรค
มัชฌิมหลัก  สายตรง  องค์พุทธเตือน
“ ศีล-สมาธิ-  ปัญญา “  อย่าเลอะเลือน
พระองค์เตือน  ให้ปฏิบัติ  ตัดทุกขา

    ศรีอารย์แท้  นั่นหรือ  คือพระธรรม
บารมีนำ  เกิดจากคุณ  สุญญตา
จึงเป็นเหตุ  สัพพัญญู  รู้ตถา
อุบัติมา  ช่วยสัตว์โลก  โอฆท่าวใจ

(กาโมฆะ  ภะโวฆะ  ทิฏโฐฆะ - อวิชโชฆะ)

    อย่ากล่าวตู่  ศรีอารย์  กันให้มาก
จะลำบาก  เกิดนรก  เผาหมกไหม้
สิ่งไม่มี  เท็จว่ามี  เหมือนผีร้าย
อยากมิวาย  จักเป็นเปรต  ตามเหตุหนา

    แม่กวนอิม  กวนเอิด  เกิดเปดเปื้อน
ดูเลอะเลือน  หน่วยงาน  สร้างการค้า
อนาคตโพธิ  ล้าน ๆ ปี  อยากได้มา
ไฉนรัตนตรัย  เฉพาะหน้า  ไม่อยากรู้
อนาคตโพธิ  ล้าน ๆ ปี  อยากได้มา
ไฉนเบญจขันธ์  เฉพาะหน้า  เฉยเมยรู้
อนาคตโพธิ  ล้าน ๆ ปี  อยากได้มา
ไฉนไตรลักษณ์  เฉพาะหน้า  บ่เห่าหอน

    แม่กวนอิม  กวนอ่ำ  นำให้ติด
ผู้มีจิต  อ่อนแอ  แวะขอพร
กิเลสชั่ว  ในจิต  บ่คิดถอน
หลงขอพร  แม่กวนโพธิ์  โง่เขลาตาม

    มีทางหวัง  ได้รับพร  ก่อนท่านตรัส
เหตุแจ้งชัด  ขันธ์ห้า  รัตนะสาม
อีกไตรลักษณ์  ขยันดู  จนรู้ตาม
พรสวยงาม  แม่กวนโพธิ์  โทร์ให้ผล

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ยุคโฆษณาหลอกลวงชวนเชื่อ

ยุคโฆษณาหลอกลวงชวนเชื่อ

๑๕ ธันวาคม ๒๕๔๑  (ศิริประสุประตินาถ)

    อาทิศิริประ  โฆษณาษาข่าว  ยืดยาวนาน
แต่ปิดสถาน  นามคน  สนใจโฆษณ์
ดุจสุนัข  ซุ่มเห่า  เสียงดุโหด
เกิดจิดโฉด  หลอกประชา  ทั่วธานินทร์
   
    จ.ม.ผี  มีมากมาย  ดุจสายโซ่
โฆษณาโม่  หลายแบบ  ผีแอบกิน
อาการเปรต  ดูเลอะเลือน  เปื้อนจบถิ่น
ทั่วธานินทร์  ส่งต่อ ๆ  จ.ม.ผี

    ๑๕ ธันวา  นำมาให้  วัดใช้บ้าง
แจ้งโชค-ลาง  ผมไซร้  ไม่ยินดี
เพื่อนชาวพุทธ  “ เปรต-ผี-หมา “ อย่าเกิดมี
อย่ายินดี  โฆษณา  ข่าวบ้าบอ

    ยุคหลอกลวง  โฆษณา  บ้ายิ่งแล้ว
ชักนำแนว  งมงาย  มากมายหนอ
จะถูกผิด  ชั่วหยาบ  บาปไม่ท้อ
ผีศาจหนอ  หลอกทั่วเมือง  เทืองประเด็น

    โอ้ผีเป็น  มันเหม็น  กว่าผีตาย
ผีตาย  ไม่แรงร้าย  เท่าผีเป็น
ดูชาวเมือง  เกิดทุกข์  เกิดยุคเข็ญ
เพราะเหตุที่  ผีเป็น  เหม็นฟุ้งไป

สิ่งล้ำหมากระโดดโลดข้าม - สิ่งต่ำทรามหมาชอบลอด (อีก)

สิ่งล้ำหมากระโดดโลดข้าม -

สิ่งต่ำทรามหมาชอบลอด (อีก)

 

สิ่งสูงล้ำ

“ ช่วยตน - ผู้อื่น “  ให้พ้นปวงทุกข์ได้

สิ่งต่ำทราม

นำทุกข์มาเพื่อ “ ตน - ผู้อื่น “

   
    โอ้ “ บุหรี่ - กัญชา - ฝิ่น - โรอีน -เหล้า
ทั้งผงขาว - ยาบ้า “  หมาไม่ปรารถน์
ไฉนประชา  หลงติด  กันเกินคาด
อีกยุวชาติ  ติกาว  ฉาววุ่นวาย

    กระทิงแดง  แจ้งประเภท  เหตุเสพติด
ลิโพผลิต  หิวอยาก  กันมากหลาย
อีกฉลามขาว  ติดอยู่  ดูมิวาย
หมดยางอาย  หลงดิ่ง  สิ่งเลวทราม

    “ บุรุษ - สมณะ - ข้าราช “  ถ้าปรารถน์เลว
จิตตกเหว  เกียรติ -  ยศ  หมดสวยงาม
ขาดคุณค่า  บ้าเสพติด  จิตต่ำทราม
ป้ายบอกความ  จิตเป็นทาส  ปราศเสรี

    โอ้ชาวโลก  เป็นไทย  อย่างไรได้
จิตอยู่ใต้  ก้นเหว  เลวอัปรีย์
เป็นคนใช้  สิ่งเสพติด  จิตราคี
หมดเสรี  หลงบูชา  บ้าไฟพิษ

    เพราะเหตุโง่  ผลปรากฎ  หมดอำนาจ
ยอมเป็นทาส  รับใช้  สิ่งไร้จิต
ซึ่งดุจขยะ  มูลฝอย  ด้อยชีวิต
โง่น้อมจิต  เป็นทาส  ฉลาดหรือ ?

    อยากเป็นไทย  ใกลทาส  โอกาสมี
ใครยินดี  หมั่นฝึกตน  รีบปรนปรือ
เคารพธรรม  ของสัมมา  ละ “ ด้าน - ดื้อ “
น้อมนับถือ  อริยมรรค  เป็นหลักใหญ่

    “ ศีล - สมาธิ - ปัญญา “  หาให้พบ
มีอยู่ครบ  ในองค์มรรค  หลักฝึกใจ
ปฏิบัติไว้  จักอยู่รอด  ทั้งปลอดภัย
หมั่นฝึกใจ  ปล่อยวาง  ทุกข์จางหาย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ขออภัยครับ ใคร ๆ ๆ

ขออภัยครับ  ใคร ๆ ๆ

ถูกเจาะหู  เจาะจมูก  ประชาชนจูงลากไป ?

เรียนเพื่อนสหธรรมิกทั้งหลายทราบ

    พุทธบัญญัติ  ตรัสไว้  ไม่อยากรู้
อิงศาสน์อยู่  เพียงเสาราว  เช่าตากผ้า
อาศัยศาสน์  เพื่องาน  กิจการค้า
เหรียญพุฒา  ปู่ - หลวง  ห่วงกำไร

    โอ้พระเถระ  ถูกเจาะหู  จมูกกัน
ประชาพลัน  จูงลาก  กระชากไป
เจิมรถ-เรือ  ปลุก-เสก  หมอ-เลขใบ้
มิจฉาหลาย  อาชีวะ  หาเลี้ยงตน

    เดรัจฉาน  วิชา  พระทรงห้าม
อเสนา  เลวทราม  ยังฝึกฝน
วิบากกรรม  ปานไฟลุก  ทุกข์เหลือทน
เห็นจักรกล  เป็นดอกบัว  หัวเทิดไว้

    บิณฑบาต  ก่อนสว่าง  ทางตะวัน
กลัวไม่ทัน  ก้อนข้าว  เจ้าหวังได้
ปล่อยไปตาม  โลภจริต  จิตวุ่นวาย
วินัยหลาย  จิตมักมาก  ไม่อยากรู้

    ทรยศศาสน์  ขาดกิจ  ผิดวินัย
สร้างวิสัย  อลัชชี  เกิดมีขู
ไฉนเถระ  สมาคม  จมเงียบอยู่
เฉยเมยรู้  เหตุการณ์  ผลาญศาสนา

    อนึ่งบ้างเถระ  คุณสมบัติ  ขัด “ พร่อง-อยู่ “
กลับยกชู  ฐานเด่น  เป็นอุปัชฌาย์
ศิษย์รุ่นหลัง  เห็นชัดเจน  เถรเป็ฯมา
ต้องถือว่า  นั่นตัวอย่าง  ทางถูกต้อง

    ทราบเถิดสงฆ์  องค์สมัคร  รักษาศาสน์
พุทธานุญาติ  ทรงตรัส  บ่ “ ขัด-พร่อง “
ขอเชิญสงฆ์  ดำรงไว้  ใช้ธรรมมอง
วินัยครอง  เคารพธรรม  สัมมาแท้

    อาทิโรคเอดส์  เปดเปื้อน  เกลื่อนสังคม
ไม่เหมาะสม  อุปัชฌาย์  ค่าหัวแก่
โรคติดต่อ  วินัยห้าม  บ่ตามแล
สุดแล้วแต่  เขาจูงลาก  กระชากไป


เกล้าขออ้าง    ธรรมชาติ    เป็นพยาน
เมื่อเกล้าล่วง    วินัยศาสน์    ลงทัณฑ์ได้
เกล้าบ่ผิด         ป้ายสี    ใส่โทษให้
ผลดี - ร้าย        ธรรมชาติ    ประสาทสนอง


พระมหาผ่อง  สุปัญฺโญ

ครูผีเสื้อ-ศิษย์ผีสิง

คำเตือนของท่านเจ้าคุณพุทธทาส
(ครูผีเสื้อ - ศิษย์ผีสิง)

    ขออภัย  วิจัยไว้  ใช้เตือนจิต
สงสารมิตร  เพื่อนแก่ - ตาย  ทั้งหลายสิ้น
เพื่อละชั่ว  ประพฤติดี  ทวีศีลป์
หวังแผ่นดิน  “ ธรรม - ทอง “  ไทยต้องกู้

    ไหนผีเสื้อ  ไหนผีสิง  จริงอย่างไร
เหตุไฉน  กล้าหาญ  กล่าวขานขู่
สิ่งไม่มี  ว่ามี  ไม่ดีอยู่
พิสูจน์ดู  ให้แจ้ง  ใช่แกล้งแส่

    ทั้งผีเสื้อ  ผีสิง  สิ่งท่านเตือน
เหตุแชเชือน  กิจการ  งานอ่อนแอ
สมัยชาติ  พัฒนา  ไม่เหมาะแท้
เหตุข้องแวะ  สิ่งเลว - ทราม  บ้างยาม - วัน

    ครูผีเสื้อ  บูชาเขลา  เบาการงาน
ไม่เหมาะกาล  สมัยชาติ  ปรารถน์สุขสันต์
มโนมุ่ง  แต่เงินเดือน  สาระพัน
ผลงานนั้น  เฉยเมยรู้  ครูผีเสื้อ

    ศิษย์ผีสิง  ดื้อกระด้าง  อย่างผีโต
ชอบโทโส  โมหะกรรม  ศิลธรรมเบื่อ
เหนือพ่อ - แม่  บ่ฟังครู  ดูเหลือเฟือ
แต่ไม่เบื่อ  อันธพาล  ผลาญตนเก่ง

    ถ้าผีเสื้อ  และผีสิง  ทิ้งกันขาด
ประเทศชาติ  จักสวยหรู  ดูเหมาะเหม็ง
งดงมงาย  หายคดโกง  หยุดโฉงเฉง
ช่วย “ ตนเอง  สังคม “  อุดมชาติ

    เกื้อกูล  “ ตน -อนุชน - คนรุ่นหลัง “
สุขสมหวัง  พ้นทุกข์  ยุคควรปรารถน์
เสริมพลัง  สังคม  ทั่วถึงชาติ
ปวงผีศาจ  อุบาทว์ร้าย  หายสิ้นเอย

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ใครคือพระ

    ใครคือพระ  พระคือใคร  ในธรรมนี้
ใช่อยู่ที่  อยู่วัดวา  ห่มผ้าเหลือง
ใช่อยู่ที่  ฐานะ - ศักดิ์  อันรุ่นเรือง
ใช่ที่เรื่อง  ลาภ - ยศ  ปรากฏดัง

    พระอยู่ที่  สีโลวาท  ประกาศไว้
เพื่อจะให้  ภิกษุ  อยู่ภายหลัง
ได้สำรวม  จริต  จิตระวัง
สรุปยัง  เพียงสี่  พุทธชี้โปรด
    หนึ่งปาฎิโมกข์  สังวร  ทรงสอนสั่ง
โดยความหวัง  หมดจด  หมดจากโทษ
มีข้อห้าม  อนุญาต  ประกาศโปรด
อย่าได้โฉด  สังฆกิจ  สิทธิพร

    สองสำรวม  อินทรีย์  อาทิตา
ทุกเวลา  หมั่นทำ  คำพุทธสอน
แม้ดี  -  ร้าย  ไม่ยิน  ชินสังวร
ธรรมาภรณ์  รู้ประดับ  ระยับเทียว

    สามเลี้ยงชีพ  ชอบทำ  สัมมากรรม
กอปร์ด้วยธรรม  เลี้ยงตน  สนใจเหลียว
การหลอกลวง  เลี้ยงชีวิต  จิตอย่าเกี่ยว
ประจบเจียว  สอพลอ  ก่อโทษทัณฑ์

    สี่พิจา-  รณาก่อน  จีวรใช้
บิณฑะหลาย  ทั้งเสนา  และยาฉัน
ปัจจัยสี่  นี้แหละ  สิ่งสำคัญ
อย่าใช้กัน  ด้วยตัณหา  พระองค์สอน

    พุทโธวาท  พุทธองค์  ทรงตรัสไว้
ใครรู้ใช้  พ้นทุกข์  สุขถาวร
สีโลวาท  เครื่องสร้างนา  บุญญากร
โลกบวร  ทวีบุณ  คุณแห่งนา

ปาริสุทธิศีล 4 นวโกวาท

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ใครคือมนุษย์

    ใครคือมนุษย์  มนุษย์คือใคร  อย่างไรนี้
ใช่อยู่ที่  เกิดมา  กว่าตายไป
ใช่ประถม  มัชฌิม  ปัจฉิมวัย
ใช่หลงใหล  “ ยศ- เกียรติ - วุฒิ “  มนุสโส

    มนุษย์นั้น  รู้บาปบุญ  คุณและโทษ
สร้างประโยชน์  “ ตน - สังคม “  อุดมโข
มีศีลห้า  กัลยา - ณะธัมโม
จิตอุสโส  สูงกว่าสัตว์  เดรัจฉาน

    มนุษย์นั้น  รู้อ่อนน้อม  รู้ถ่อมตัว
รู้เกรงกลัว  “ พ่อ - แม่ -  ครู “  ผู้กล่าวขาน
รู้เวลา  หน้าที่  รักการงาน
อุดมการณ์  เหมาะสม  นิยมธรรม

    รู้ประหยัด  สัตย์ซื่อ  นับถือศาสน์
ธรรมเนียมชาติ  กตัญญู  รู้กิจกรรม
ครองชีพอยู่  โดยชอบ  กอร์ปด้วยธรรม
สัมมากรรม  กายใจ  ใฝ่สุขสันต์

    เลี้ยงพ่อแม่  ให้เป็นสุข  ทุกข์จางคลาย
เจตมุ่งหมาย  สนองคุณ  บุญอนันต์
ใจเอื้อเฟื้อ  เจือญาติมิตร  กิจสังสรรค์
มนุษย์นั้น  ใจสูงล้ำ  ธรรมรุ่งเรือง

พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

คำปรัมปรา

คำปรัมปรา

มีทางไม่มีคนเดิน  มีข้าวไม่มีคนกิน  มีผ้าไม่มีคนนุ่ง

ขออภัย  เพื่อนเกิด-แก่-เจ็บ-ตาย  ทั้งหลายสิ้น
ทางเดิน,  อาหารกิน,  ผ้าใช้,  วิญญาณได้หรือยัง ?

อริยมรรคา

ทางพ้นทุกขาแห่งวิญญาณ

ศีล  สมาธิ  ปัญญา

นั่นคือ  วิญญาณหาร

อาภรณ์หิโรตตัปป์

เครื่องประดับ  ปิดละอายฝ่ายวิญญาณ

    พ้นทุกข์  ทางวิญญาณ    บัณฑิตท่าน  ชำนาญเดิน
แม้เหยื่อ  บ่เหินเพลิน    ท่านรู้เดิน  ตามอริยมรรคฯ

    อีกวิญญา-ณาหาร    บัณฑิตท่าน  แจ้งประจักษ์
ศีล  สมาธิ  ปัญญาลักษณ์    ว่านั่นหลัก  ธรรมาหารฯ

    อาภรณ์  หิโรตตัปป์    เครื่องประดับ  จิตวิญญาณ
ทางเดิน -ผ้า - อาหาร    บัณฑิตท่าน  ชำนาญทั่วฯ






พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

อวิชชาและความเมา

อวิชชาและความเมา

คือสัตว์เดรัจฉานทั่วไป  (สูตรเว่ยหลาง)

    เมากวีนี้  ตัวช่าง  สร้างเดรัจน์
เกิดขบกัด  ปรุงแต่งจิต  คิดกลอนเขียน
กวีโลก  กวีธรรม  นำหัวเวียน
ตนอยากเปลี่ยน  จากเดรัจน์  พึงตัดกวี


    เอาพรหมจรรย์  อย่างเดียว  ให้เชี่ยวเถิด
จักได้เกิด  ปัญญา  วิชาทวี
ดับทุกข์โศก  โรควิญญา  อาตาปี  ฯลฯ
พร้อมขันตี  เผากิเลส  วิเศษพอ


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ

ใครชั่ว......?

     อันความชั่ว  ในผู้อื่น  หมื่น-แสน-ล้าน
บ่เปรียบปาน  หนึ่งชั่วใน  จิตใจข้า
ชั่วให้ผล  ดลนรก  หมกไหม้หนา
แต่ตัวข้า  ยังไม่รู้  ดูแสนโง่

    ผู้อื่นใด  โครโง่บ้าง  ช่างหัวเขา
ข้าอย่าเขลา  อย่าชั่ว  กลั้วทุกโข
เพราะความชั่ว  ดื้อกระด้าง  อย่างผีโต
เข้าสิงโส  หมดประเสริฐ  เกิดโง่งำ

    ด่าตนเองมีคุณค่า  ดีกว่าด่าผู้อื่น

    ความตั้งใจ  ฉักจักอยู่  เป็นผู้แพ้
ตั้งจิตแน่  มองความผิด  จิตส่วนต่ำ
แต่พอเผลอ  จิตเตลิด  เกิดอธรรม
ประกอบกรรม  งมงาย  ดูคล้ายหมา

    จึงฉันเอง  กลายเป็นหมา  มาหลายครั้ง
บ้าคลุ้มคลั่ง  ขาดสติ  ผีสิงมา
จิตสกปรก  มืดมน  ไร้คุณค่า
ตัวผีห่า  คือความโกรธ  โฉดเขลายิ่ง

    คิดชั่ว  พูดชั่ว  ทำชั่ว  ตัวงมงาย
พระเจ้าหลาย  ปางสาปแช่ง  เร่งผลจริง
เพราะเหตุโง่  เกิดทุกข์ใจ  ภัยใหญ่ยิ่ง
อยู่ให้นิ่ง  งดงมงาย  หายโง่หนา

    ผู้อื่นใด  ใครด่าบ้าง  ช่างหัวมัน
เมื่อรู้ทัน  ควรกล่าวตอบ  ขอบคุณจ๋า
ถ้าถูกด่า  ด่าตอบ  ไร้คุณค่า
การชอบด่า  เปรียบสุนัข  มักชอบเห่า

    ผู้ทำดี  ก็ยังมี  หมาเห่าดก
เพราะสุนัข  ปากตรก  มันชอบเห่า
มีเหตุผล  หรือไม่  บ่เอาเค้า
ไอ้ตัวเจ้า  สุนัขเขลา  เห่าบ่อยมัน

    สมควรหรือ  สัตย์ซื่อ  ไปเห่าตอบ
จนเหนื่อยหอบ  เหมือนสุนัข  มักกัดกัน
เมื่อถูกเห่า  เห่าตอบ  ไปฉับพลัน
ความโง่นั้น  เปรียบหมา  ภาษาธรรม

    ดูเถิดหนา  หมาโง่  อวดโอ้หนัก
แม้ถูกทัก  เตือนเล็กน้อย  ตาม่อยดำ
นั่นบอกลักษณ์  สัญชาติ  ขาดคุณธรรม
โทสะกรรม  เป็นฟืนไฟ  ใจฟกเอ๋ย


พระมหาผ่อง  สุปญฺโญ





ปากตรก  เห่าหอน  สุมเห่าประจำ
ฟก  ฟูใหญ่

สิ่งสูงล้ำหมากระโดดโลดข้าม แต่สิ่งต่ำทรามหมาชอบลอด

 
  เดรัจฉ์  อาทิหมา                  เขลางมงาย  ไร้ปัญญา
หมาไฉน  ทำไมหมา                สิ่งล้ำค่า  กระโดดข้ามฯ

    ทางตรง  องค์แปอหมาย       พ้นทุกข์หลาย  ไม่ทำตาม
แต่สิ่ง  ที่เลวทราม                  หมาพยายาม  หวังจะได้ฯ

    ทั้งสร้างทุกข์  ให้ตลอด        หมาชอบลอด  เทิดทูนไว้
โง่เขลา  ในเราหมาย              เปรียบหมาหลาย  ไร้ปัญญาฯ

    เพราะสัตว์  เดรัจฉาน          ไม่รู้การณ์  พ้นทุกขา
ยึดมั่น  ฉันท์อัตตา                  พ้นทุกขา  ไม่รู้ทางฯ

    โลกุตร์  สูงสุดค่า               มัชฌิมา  หมาเหินห่าง
ไม่รู้ว่า  นั่นทาง                      พุทธทุกปาง  ทรงตรัสไว้ฯ

    โง่เขลา  ในเราหนา            มัชฌิมา  บ่หวังได้
กุศลกรรมบทไซร้                   ปรับไว้  โง่เปรียบหมาฯ

    โลกุตร์  สูงสุดถ้วน            ทางรีบด่วน  มัชฌิมา
อัฏฐังค์อริยมรรคา                 ทางไปมา  โลกอุดรฯ

    โลกุตร์  อย่าเฉยเมย         มรรคแปดเหวย  ทางสัญจร
เป็นโลก  สถาพร                 ผลบวร  ธรรมสาธิตฯ
 
  เตือนจิต  คิดโง่โง่             โมหะโข  หุ้มไว้ชิด
จิตไฉน  ทำไมจิต                 ชอบคบมิตร  กิเลสอยู่ฯ

   นรก, สัตว์, อสูร, เปรต        มิตรกิเลส  สร้างให้กู
ไฉนจิต   ไม่เหลียวดู              ว่ามิตรกู  โหดร้ายแท้ฯ

   สร้างทุกข์  ให้มากหลาย       กูคบไว้  ฉิบหายแล
ตรองตริ  เสียให้แน่                ว่ามิตรแท้  หรือศัตร์ร้าย

    หากจิต  ยังไม่กลัว             คบมิตรชั่ว  กิเลสหลาย
ยังคบ  อยู่มิวาย                    กิเลสหลาย  ไหม้ลนจิตฯ
  
    เผาลน  ชนมากหลาย         กิเลสร้าย  คือไฟพิษ
จงเห็น  เป็นชั่วมิตร                กูคบผิด  เกิดทุกข์หลายฯ

    เมื่อเห็น  เป็นมิตรชั่ว         รู้สึกตัว  ว้าวุ่นวาย
จงฆ่า  กิเลสหลาย                รีบขวนขวาย  ทางนิพพานฯ

    ทางไป  ไฉนหนา              อริยมรรคา  พุทธทรงขาน
เย็นดี  ตลอดกาล                 สุขนิพพาน  บรมว่างฯ


พระมหาผ่อง   สุปัญฺโญ

ขออภัย วิจัยโดยธรรม

พระเจ้าที่แท้
ได้แก่ธรรมชาติ  ธรรมชาตินั่นแหละ  ได้แก่พระธรรม

พระธรรมที่แท้
ได้แก่สุญญตา (ว่าง)  เป็นธรรมชาติว่างเปล่าจากความหมาย
แห่งความเป็นตัวตนอยู่ชั่วอนันตกาล  เป็น  “ ตถะตา “ คือเป็นเช่นนั้นเอง

เมื่อไม่กระทำชั่ว  ไม่ต้องกลัวพระเจ้าจะลงโทษ
เมื่อไม่กระทำดี  พระเจ้าหมดวิถีจะช่วยโปรด
พระเจ้าปางสาปแช่ง  เกิดจากพลังแรงของการกระทำชั่ว
พระเจ้าปางอวยพร  เกิดจากผลสะท้อนของการกระทำดี
คิดชั่ว-พูดชั่ว-ทำชั่ว  นั่นแหละตัวพระเจ้าปางสาปแช่ง
คิดดี-พูดดี-ทำดี  นั่นสิ  พระเจ้าปางอวยพร
อาการ คิด-พูด-ทำ  พึงสำคัญหมายว่า  นั่นแหละตัว
ทุกฝ่าย  ธรรมชาติ

ทุกสิ่งทุกอย่าง  ตลอดจนพระเจ้าทุก ๆ ปาง
เกิดจากการสร้างของธรรมชาติ
เพียงแต่อ้อนวอน  อย่าหวังว่าจะได้รับพรจากพระเจ้า
ผู้ถึงพระเจ้าที่แท้  รู้ที่เลิก  “ เห็นแก่ตนจัด “
เคารพหวังดีต่อพระเจ้า  อย่าใช้เป็นเพียงเสาราวตากผ้า (เพื่อหากิน)
หวังอิงอาศัย  แต่ไม่สนใจเคารพพระเจ้า
นั่นแหละใช้เป็นเสาราวตากผ้า

เคารพพระเจ้าโดยงมงาย
มักถูกไหว้เสาราวตากผ้าของประชาอิ่งศาสน์
ภาษาคน  พุทธไม่มีพระเจ้า 
แต่ภาษาธรรม  พุทธมีพระเจ้า  ซึ่งได้แก่ธรรมชาติ

ธรรมชาตินั่นแหละได้แก่  พระธรรม 
พระธรรมนั่นแหละพระเจ้าจริงแท้ ๑๐๐%

พระเจ้าของผู้เข้าไม่ถึงศาสน์  ยังเป็นตัวบุคคล (แม้อยู่สวรรค์)
ตัวบุคคล  ยังเป็นเพียงสมมุติ-บัญญัติ
เพื่อความอยากใหญ่  ยังไกลแสนไกลพระเจ้าที่แท้
ร่วมแล้ว  ทุก ๆ ศาสนา  มีพระเจ้า  ต่ำ-สูง  กว่ากันอยู่ที่
“ ยึดมั่น-ปล่อยวาง “

เคารพพระเจ้ากันให้ถูกต้อง  ศาสนาทั้งผองบ่จบสิ้น
พระธรรมเป็นยาระงับพิษ  แก้ปัญหาโลกได้ทุกชนิด
ทั้งเป็นยาแก้โรคจิตวิญญาณ

ธรรมใด ๆ  ก็ไร้ค่า  ถ้าไม่ทำ
เกิดน้อย-เกิดนาน  ก็ไร้ค่า  ถ้าขามสัมมาปฏิบัติ

เห็นแก่ตน  คนเอาสุ-  นัขนิสัย
ดูหมาใหญ่  เอารัด  กัดหมาน้อย
วาสนาสูง  เอาเปรียบ  วาสนาต้อย
สุขสันต์ด้อย  ชาวโลกขาด  ศาสน์จริงแท้

พึ่งพระเจ้า  เข้าให้ถึง  เสียก่อนตาย
จักสมหมาย  พ้นทุกข์  สุขสันต์แน่
ค่อยต่อตาย  แม้ประดับ  ระยับแท้
พระเจ้าแท้  ให้พรคน  สนใจธรรม

“กาย-วาจา-ใจ”  สุจริต  ย่อมประสิทธิ์พรชัย
ยิ่งกว่าพรใด ๆ  ในโลกหล้า
“กาย-วาจา-ใจ”  ทุจริต  ประสิทธิ์ผลสาปแช่ง
พลังแรงยิ่งกว่าสาปแช่งของพระเจ้าปางใด ๆ


พระมหาผ่อง  สุปัญฺโญ

ชะตาดี ชะตาร้าย

ชะตาดี - ชะตาร้าย


ธรรมชาติไม่หลอกลวง

ผลิตดวงชะตา “ ดี - ร้าย “  ให้แก่ผู้กระทำ

กระทำดีทั้งปวง                                                                                                                                เด่นกว่าดวงชะตาดี

กระทำชั่วอัปรีย์
                        เลวกว่าชะตาร้าย

ชำระจิตให้ขาวรอบ           

                        นั่นคือ ระบอบสร้างชะตาดี

เสริมจิตให้หม่นหมี
                                                                                                                               นั่นวิถีสร้างชะตาร้าย

คนโงเท่านั้น                   
                                                                                                                                                ปล่อยชีวิตไปตามพรหมลิขิต

ส่วนคนฉลาด   
                                                                                                                                                   ลิขิตชีวิตด้วยตนได้




คิดดี  พูดดี  ทำดี  ด้วยสติปัญญา                                          

โชคดี  หลั่งมาตลอดกาล

คิดชั่ว  พูดชั่ว  ทำชั่ว  ด้วยประมาท                                                                                       
โชคร้าย  ตลอดชาติหลั่งมาบ่านอง


พระมหาผ่อง  สุปัญฺโญ